Ο ΤΡΑΚΑΔΟΡΟΣ

Πριν από δέκα περίπου μέρες πήγα  με κάποιο φίλο να επισκεφτούμε κάποιον  άλλο κοινό φίλο που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο
Συναντήσαμε μερικούς ακόμα γνωστούς εκεί και με το που τελειώσαμε την επίσκεψή μας στον ασθενή κάτσαμε (εφτά τον αριθμό)  στο καφέ που βρίσκεται έξω από το νοσοκομείο για να μιλήσουμε για τη ματαιότητα τούτου του ψεύτικου κόσμου…
Στην παρέα βρέθηκε και ο Τ., ένας τύπος πάντα χαμογελαστός, με το χάρισμα να διηγείται απίθανες ιστορίες και να λέει ανέκδοτα με ένα δικό το μοναδικό τρόπο. Είχε όμως το ελάττωμα να μη βάζει ποτέ το χέρι στην τσέπη, σε σημείο που ο Σκρούτζ μπροστά του να μοιάζει με ανέμελο πλέιμπόι κουβαρντά.
Δύσκολα θα βρισκόταν κάποιος που θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τον κέρασε ποτέ αυτός ο τύπος ή πως του πήρε κάποτε δανεικά.
Αντίθετα, εκείνος έχει κεραστεί από όλους και έχει δανειστεί από τους περισσότερους και πολλές φορές τα δανεικά ήταν και αγύριστα (θύμα του κι εγώ…)
Επόμενο ήταν κάποια στιγμή οι πόρτες σιγά-σιγά να κλείσουν και όποιος τον έβλεπε να στρίβει  στη γωνία, για να μην πέσει απάνω του. Έκατσε κι αυτός μαζί μας μια και να τον αποφύγουμε δεν μπορούσαμε.

Όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού μού κατέβηκε μια φαεινή ιδέα και περισσότερο για να αστειευτώ είπα: <<τους καφέδες σήμερα τους κερνάει ο Τ.>>  και όλοι εν χωρώ συμφωνήσαν με την πρότασή μου ενώ ο ευρωφονιάς σκάζοντας ένα παγωμένο χαμόγελο και κοιτώντας με είπε : <<γιατί όχι; σιγά το ποσό>> μέτρησε τα άτομα και σηκώθηκε λέγοντας, << είμαστε εφτά, πάω μέσα να πληρώσω>>.

Μου έδωσαν όλοι  συγχαρητήρια  πού κατάφερα τον τρακαδόρο να κεράσει και αφού γύρισε κι εκείνος, σηκωθήκαμε ικανοποιημένοι και φύγαμε.
Το πρωί σήμερα με πήρε τηλέφωνο ο Θ. και μου είπε πως επισκέφτηκε, μαζί με δυό ακόμα κοινούς γνωστούς, και πάλι το φίλο  στο νοσοκομείο και στη συνέχεια πήγαν  στο καφέ που ήταν απέξω και το γκαρσόν όταν τους έφερε την παραγγελία τους είπε, << την περασμένη φορά που είσαστε η παρέα των εφτά ατόμων ξεχάσατε να πληρώσετε το λογαριασμό>>.
<<Μα ήρθε ένας από την παρέα μέσα και πλήρωσε>> του είπε ο φίλος. << Μάλιστα, τον είδαμε που σας μίλησε και μπήκατε μαζί στην αίθουσα.>>
<< Ποιος ήταν; ένας κάπως  κοντός και καραφλός;>>
<<Ναι>> του απάντησε ο Θ.
<< Μα αυτός με ρώτησε που είναι η τουαλέτα και του έδειξα.>> του είπε ο σερβιτόρος.
Τελικά ο Θ. πλήρωσε το λογαριασμό ζητώντας χίλια συγνώμη από το σερβιτόρο και του είπε πόσο τον θαυμάζει για την καλή του μνήμη.

Κλείνοντας τη συνομιλία με το Θ. πήρα στο κινητό  το σελέμη να τον ρωτήσω γιατί άφησε το λογαριασμό απλήρωτο. Εκείνος  μόνο που δεν έβαλε τα κλάματα από τη στεναχώρια του. Μου είπε πως  τελευταία η μνήμη του άρχισε  να του δημιουργεί προβλήματα και πως πηγαίνοντας να πληρώσει σκέφτηκε να πάει πρώτα στην τουαλέτα, με αποτέλεσμα βγαίνοντας να ξεχάσει εντελώς το λογαριασμό!

Ήξερα πως κάποια δικαιολογία θα βρει να μου πει αλλά αυτό ομολογώ πως  ξεπέρασε κάθε μου πρόβλεψη.
<<Καλά>>  του είπα. << σου εύχομαι περαστικά και να προσέχεις.>>
<<Ευχαριστώ φίλε μου,>> μού είπε <<αν κι αυτό που με φοβίζει δεν είναι μη και ξεχνάω να πληρώνω, αλλά μη ξεχνάω και αρχίζω να πληρώνω>>!  

ΓΙΑΤΙ;

 

Όταν συνάντησα τον Αντρέα, το φίλο από το στρατό, στο σταθμό του Περισσού το 1971 του σύστησα τη γυναίκα μου και κοιτάζοντάς με έντονά στα μάτια με ρώτησε: γιατί;

Μέχρι σήμερα δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε. Γιατί παντρεύτηκα ή γιατί είχα διαλέξει τη συγκεκριμένη γυναίκα;
Να σημειώσω πως ο Αντρέας δεν ζει σήμερα και πως ήταν ο γνωστός μετέπειτα τραγουδιστής Αντρέας Ζακυνθινάκης, ο οποίος πέθανε στα 46 του χρόνια πνιγμένος μέσα στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά.
Κάποτε που τον ξαναβρήκα και πάλι τυχαία, κάνα δυο χρόνια πριν πεθάνει, γνωρίζοντας και βλέποντας την κατάπτωσή του, τον κοίταξα έντονα στα μάτια και δακρυσμένος του είπα: γιατί;
Κούνησε το κεφάλι χωρίς να μου απαντήσει.
<<Έλα κάνα βράδυ από το κέντρο που τραγουδάω να με ακούσεις>> μου είπε, και πρόσθεσε. <<Δεν ξεχνάω πως ήσουν από τους πρώτους που όταν με άκουσες να σιγοτραγουδάω στη σκοπιά το ¨είμαι ένα κορμί χαμένο¨ μου είπες ότι είμαι καλύτερος από τον Καζαντζίδη>>.
Δεν τον ξανάδα και το δικό του με το δικό μου γιατί  μένουν αναπάντητα.

Και πως ξαφνικά θυμήθηκα ξαφνικά γεγονότα τόσο παλιά; Είναι επειδή  σήμερα  στο παρκινγκ μιας ταβέρνας συνάντησα έναν άλλο φίλο από το στρατό ο οποίος όταν με είδε με αγκάλιασε φωνάζοντας: <<Αντρέα φίλε μου, τι κάνεις;>>  Ήταν ο Νικήτας ο οποίος  αν και δεν  έμοιαζα στο ελάχιστο με το Χαμένο φίλο με είχε μπερδέψει στο μυαλό του με κείνον, ίσως  λόγω της στενής παρέας που κάναμε.

<<Δεν είμαι ο Αντρέας, ο Κουκλίτης είμαι >> του είπα . <<Αν ήμουν ο Αντρέας τώρα δεν θα μιλάγαμε>> εξηγώντας του τους λόγους.
Μου είπε πως δεν το γνώριζε γιατί μετά το στρατό έφυγε μετανάστης στην Αυστραλία και γύρισε το 2007 στην Ελλάδα, λίγο  με το που βγήκε στη σύνταξη.
Προχωρήσαμε και καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι, όπου για πάνω από τρείς ώρες βαρέθηκαν οι γυναίκες μας να μάς  ακούν να λέμε ιστορίες από το στρατό!
Κάπου προς το τέλος γυρίσαμε την κουβέντα στο σήμερα και το καλό είναι πως κι εκείνος ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσει, αλλά το κακό είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ τελευταία όλο και ΠΑΣΟΚ του ΄81 θυμίζει…
Ένα ακόμα γιατί που γυρεύει απάντηση.
Χωρίσαμε ανταλλάσσοντας τηλέφωνα, λέγοντάς του πως την επόμενη φορά το λογαριασμό θα το πληρώσω εγώ, έστω και αν συνεχίζουμε την πορεία μας αγκαλιά με την τρόικα και τα μνημόνια…
Γιατί υπάρχει και φιλότιμο!

ΤΗΛΕΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Μια και ειδήσεις χτες δεν υπήρχαν, λόγω απεργίας των ΜΜΕ, κάνοντας ζάπινγκ έπεσα στη ΝΕΡΙΤ και το (γλείφτη) Ρένο Χαραλαμπίδη που παρουσίαζε ένα παιχνίδι γεωγραφικών γνώσεων.
Δυό νεαροί, αγόρι κορίτσι,
που δεν πρόλαβα να μάθω τη δουλειά κάνουν, ήταν στο πάνελ και καλούνταν να επιλέξουν τη σωστή απάντηση ανάμεσα σε τέσσερις.
Ο Βο'ι'οδομάτης, ποιού ποταμού παραπόταμος είναι;
Α:του Αώου
Β: του Αχέροντα
Γ: του Λούρου
Δ: του Άραχθου
Η νεαρή, αφού σκέφτηκε λίγο, απάντησε.
<< Το Α (η σωστή απάντηση) δεν μου λέει κάτι, το Γ (ο Λούρος) πρώτη φορά το ακούω>>.
Τελικά επέλεξε το Λούρο που για πρώτη φορά άκουγε.
Η επόμενη ερώτηση ήταν σχετική με ένα χωριό το Ζαγορίου, τη Βίτσα, και μια γιορτή που γίνεται εκεί στο τέλος του Οκτώβρη και ζητούσε από τον παίκτη τη σωστή απάντηση στο τι ακριβώς είναι αυτή η γιορτή.
Α: Γιορτή του μελιού
Β: Γιορτή της ρίγανης
Γ: Γιορτή της ελιάς
Δ: Γιορτή του τσίπουρου
Και ξεκίνησε πάλι η νεαρά να λέει με χαριτωμένο ύφος.
<< Το τσίπουρο το αποκλείω γιατί βγαίνει στη θάλασσα...>>.
Δεν άντεξα και άλλαξα κανάλι κι έτσι δεν έμαθα αν επέλεξε σαν σωστή απάντηση τη γιορτή της ελιάς, όπου αφθονεί στις χιονισμένες κορφές του Ζαγορίου και όχι το τσίπουρο που βγαίνει στη θάλασσα!

Αναρωτιέμαι αν οι παίκτες που επιλέγονται για να συμμετάσχουν σε ένα, οποιοδήποτε, παιχνίδι γνώσεων περνάνε από κάποιο σχετικό τεστ ώστε να τσεκαριστεί αν τουλάχιστον γνωρίζουν μερικά βασικά πράγματα για να μη ξεφτιλίζονται τόσο σε γνωστούς και φίλους όσο και στους άγνωστους τηλεθεατές.

Τώρα βέβαια θα μου πεις, τόσα γεγονότα γύρω μας κι εσύ ασχολείσαι με τα τηλεπαιχνίδια;

Έλα μου ντε!

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΘΕΟΙ

Στη λωρίδα της Γάζας ελεύθερος σκοπευτής σημαδεύει και σκοτώνει νεαρό άοπλο Παλαιστίνιο, που προσπαθούσε μέσα στα χαλάσματα να εντοπίσει και να διασώσει εγκλωβισμένους.
Πεθαίνοντας ο νεαρός, με όση δύναμη του απόμεινε, τι είπε;
Είπε πως δεν υπάρχει άλλος θεός, μόνο ο Αλλάχ!
Καημένε, φαίνεται πως ο Αλλάχ δεν είναι ο μοναδικός θεός, υπάρχει και ο θεός των Εβραίων και κατά πως δείχνουν τα πράματα είναι πιο δυνατός από τον δικό σου...

Μακάρι να υπήρχε ο θεός σου, ο ένας και μοναδικός, ώστε όταν τον συναντούσες εκεί που πήγες να τον ρωτούσες, γιατί χρόνια τώρα δεν σας αφήνει να ζήσετε ήρεμα σε αυτή τη στενή λωρίδα της γης, στην πατρίδα σας.

Δεν υπάρχει όμως θεός, υπάρχουν κάτι μυστήριοι που παίζουν το ρόλο του θεού και φανατίζουν ανθρώπους σαν κι εσένα  ώστε εσύ να πεθαίνεις όχι για το ψωμί σου αλλά για κάτι που δεν σε αφορά. Να πεθαίνεις για μια ξένη ιδέα που κάποιοι έντεχνα σου φύτεψαν στο μυαλό και συ την έκανες δική σου, την ονόμασες θεό και όλος ευτυχία πας να τον συναντήσεις...

Αν ήξερες πως δεν υπάρχει μόνο ο δικός σου θεός αλλά κι άλλοι, εκατοντάδες χιλιάδες, θα αγωνιζόσουν όχι να πεθάνεις για το δικό σου θεό αλλά για να εξοντώσεις και όλους τους υπόλοιπους, αφού όσο υπάρχουν αυτοί οι θεοί θα πεθαίνουν πρόωρα, άσκοπα και άδικα οι άνθρωποι σαν και σένα.
Οι φτωχοί και άδολοι άνθρωποι…

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ Ή ΒΛΑΚΕΙΑ;

Στον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Γερμανίας-Βραζιλίας,όπου η τελευταία ηττήθηκε με σκορ 7-1,
ο Βραζιλιάνος παίκτης που έβαλε το γκολ της τιμής στο 90' έτρεξε και πήρε τη μπάλα από τα δίχτυα για να κερδίσει χρόνο,ώστε στα δυο λεπτά της καθυστέρησης να προλάβει η ομάδα του να ισοφαρίσει!
Αυτό,όταν δεν λέγεται υπερβολική αισιοδοξία,μπορεί κάλλιστα  να χαρακτηριστεί σαν απόλυτη βλακεία.
Κάτι παρόμοιο μου θύμισε και η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τη ΔΕΗ.
Συγκεκριμένα οι βουλευτές του ΚΚΕ ΖΗΤΟΥΝ τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την ακύρωση και κατάργηση του ν. 1914/1990, του ν. 2773/1999, του ν. 3426/2005, του ν. 4001/2011, του ν. 4237/2014 και για τον ψηφισθέντα νόμο ''Δημιουργία νέας καθετοποιημένης εταιρίας ηλεκτρικής ενέργειας'', του γνωστού ως ''μικρή ΔΕΗ''».
Και στη περίπτωση του ποδοσφαιριστή και σε αυτήν του ΚΚΕ η αισιοδοξία κονταροχτυπιέται με τη βλακεία.
Ανάλογα την κοσμοθεωρία σου διαλέγεις και παίρνεις...

ΑΣΟΦΗ ΣΟΦΙΑ

Κι εκεί που έλεγες πως μετά τον Κεδίκογλου σαν κυβερνητικό εκπρόσωπο τα έχεις δει όλα,μας προέκυψε η Σοφία Βούλτεψη με αντικομουνιστικό λόγο δανεισμένο από τη δεκαετία του 50.

Μεταξύ μας,η κυρία δεν παλεύεται.Είναι από τα χειρότερα δείγματα κυβερνητικού εκπροσώπου που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια.  

Για τη ΔΕΗ η συζήτηση και κείνη απευθυνόμενη σε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ του λέει για τον Πλουμπίδη, για το ξεπούλημα του αιγιαλού η κουβέντα και για μεθόδους Σταλινισμού η απάντηση της κυβερνητικής εκπροσώπου,διανθισμένη με λίγο από Κούβα,κάμποση Αργεντινή,αρκετή Βενεζουέλα και πάει λέγοντας...

Δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως άνθρωποι με τέτοιο επίπεδο κατέχουν δημόσια αξιώματα.Αξιώματα που καθορίζουν πολλές φορές τις τύχες της χώρας.

Τώρα,βέβαια,αν σκεφτείς πως ο Σαμαράς είναι σήμερα πρωθυπουργός και πριν από αυτόν ήταν ένας ηλίθιος που μιλούσε σπαστά Ελληνικά και ακόμα πιο πριν ένας βαριεστημένος τύπος,μια κυβερνητική εκπρόσωπος σαν τη Βούλτεψη είναι ό,τι μας αξίζει.

Κάπως έτσι οι νέοι μας,όταν δεν απέχουν από τα κοινά,στρέφονται προς τη Χρυσή Αυγή.

Σου λέει,αν είναι να έχω στο σβέρκο μου τύπους σαν τη Βούλτεψη,τον Κεδίκογλου,το Γιακουμάτο,το Ντινόπουλο,τον Ταμήλο και τους άλλους,καλός είναι και ο Παναγιώταρος-όχι ο ήρωας του Καζαντζάκη στο ο χριστός ξανασταυρώνεται,ο άλλος,ο χοντροκομμένος ναζί βουλευτής.

Όλοι αυτοί στο μυαλό του φαντάζουν τέρατα κι άντε τώρα αυτός να επιλέξει το τέρας που είναι λιγότερο κακό.

Υπάρχει φυσικά και η αριστερά σαν επιλογή για το νέο,αλλά το ότι δεν την επιλέγει δεν είναι μόνο δική του ευθύνη.Φροντίζει και κείνη με τις διάφορες αποχρώσεις της να του θολώνει το μυαλό…

Τι τα θες τι τα γυρεύεις,ζούμε δύσκολες εποχές και ο καθένας προσπαθεί να πείσει τον άλλον για τη δική του αλήθεια.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι οι φελλοί να επιπλέουν και οι αξίες να χάνονται και να πνίγονται ανάμεσα στις υστερικές κραυγές της Βούλτεψη και στα τσιτάτα των κρυφών και φανερών φασιστών.

Ο ΝΟΝΟΣ

Έχω δει και τις τρεις ταινίες που γυρίστηκαν με βάση το βιβλίο ο ΝΟΝΟΣ του Μάριο Πούτζο. Ήταν και οι τρεις έξοχες,σπάνιο για ταινίες που αποτελούν η μια συνέχεια της άλλης.

Το βιβλίο δεν το είχα διαβάσει και με αφορμή τη διανομή του από τη Reall news είπα να αγοράσω την εφημερίδα,που πέραν αυτής της προσφοράς έδινε, λέει,και δέκα χιλιάδες ευρώ σε πέντε τυχερούς αναγνώστες.
Παραξενεύτηκα που δεν βρήκα το σχετικό κουπόνι αλλά δεν το κάνω θέμα.
Λοιπόν,με το που ξεκίνησα την ανάγνωση του βιβλίου δεν μπορούσα να σταματήσω.Το τελείωσα σε ένα διήμερο αφιερώνοντας αρκετές ώρες στο διάβασμα.Το κακό είναι πως το βιβλίο το έκοψαν στα δύο και την επόμενη Κυριακή θα πρέπει να ξαναγοράσω τη Reall News για να διαβάσω τη συνέχεια.
Το καλό,όμως,είναι πως υπάρχει περίπτωση να είμαι ένας από τους πέντε τυχερούς που θα βρουν το κουπόνι με τις δέκα χιλιάδες ευρώ.
Μεταξύ μας,μάλλον για ηλίθιους μας περνάει η καλή εφημερίδα αλλά ας κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε και ας το καταπιούμε.
Καταπίνουμε τόσα και τόσα,σε αυτό θα κολλήσουμε;

 

ΥΓ1- Ελπίζω το βιβλίο να μην έχει και Τρίτη συνέχεια,όπως η ταινία,γιατί αν ξαναγοράσω για τρίτη φορά την εφημερίδα φοβάμαι πως θα μου γίνει συνήθεια,κάτι σαν το τζόγο,και θα την αγοράζω μέχρι να βρω το κουπόνι με το δεκαχίλιαρο.

 

ΥΓ2-Για τη χαρά που πήρα από τη νίκη της εθνικής μας ομάδας ήθελα να γράψω αλλά οι γελοίοι πανηγυρισμοί,από ανεγκέφαλους και μη,μετέτρεψαν τη χαρά μου σε αηδία,οπότε,άστο γιατί θα ξεράσω.

Χώρια που το γκολ μπήκε μετά από πέτσινο πέναλτι και μάλιστα από το Σαμαρά...