Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ;

Θα μπορούσε να ήταν ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Αυτό είπα τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου του Κουφοντίνα με τις 478  σελίδες.
Στη συνέχεια σκέφτηκα πως πρέπει να έχει κανείς αρχ,,,, για να παρατήσει μια ζωή γεμάτη υποσχέσεις για λαμπρή καριέρα και να περάσει στην παρανομία, με στόχο να κάνει αυτόν τον κόσμο καλύτερο για όλους.
Μετά σταμάτησα να σκέφτομαι και μονολόγησα: άξιζε τόσο κόπο, τόσες θυσίες, τόσο αίμα για κάτι που από την αρχή ήταν καταδικασμένο σε αποτυχία;
Λέμε πως οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δόθηκαν, αλλά στην περίπτωση της 17Ν χαμένος αγώνας ήταν και ο δικός τους κι αυτό φαινόταν από την αρχή. Όταν αγωνίζεσαι με κουκούλα και στο σκοτάδι είναι αδύνατο να βγεις στο τέλος νικητής, γιατί ο αγώνας σου, και αν ακόμα είναι δίκαιος, αφορά εσένα και μερικούς σαν κι εσένα, αφού το δίκιο σου το μετατρέπεις  σε θέαμα και ιστορία για ρομαντικές προσεγγίσεις, τύπου Ρομπέν των δασών. Που βέβαια ο Ρομπέν των δασών στο τέλος εξόντωσε όλους τους κακούς, γιατί ακριβώς δεν φορούσε κουκούλα και τον αγώνα του τον έκανε κτήμα του λαού.
Πολλά με εντυπωσίασαν στην αφήγηση αλλά αυτό που μου έμεινε είναι ο διάλογος που έκανε  ο Κουφοντίνας με κάποιον από τους συντρόφους του όταν άρχισαν οι συλλήψεις και όπου νάναι οι διωκτικές αρχές θα έφταναν και στα ίχνη του.
<<Τι σκέφτεσαι να κάνεις;>>  τον ρώτησε ο άλλος.
Δεν του είπε ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ αλλά ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ κι αυτό τον πλήγωσε, γιατί είδε ξαφνικά πως το ΕΜΕΙΣ έγινε ξαφνικά ΕΓΩ και πώς το ¨όλοι για έναν και ένας για όλους¨ δεν ήταν παρά μια φράση από τους τρεις σωματοφύλακες του Δουμά, ενώ στη ζωή, ακόμα και για επαναστάτες, ισχύει το ο σώζων εαυτόν σωθήτω!
Συμπέρασμα;
Αν είναι να αλλάξει κάτι σε αυτή τη ρημάδα τη ζωή αυτό θα γίνει μόνο με αγώνες μαζικούς και πάντα στο φως. Αν αυτό ίσχυε στη εποχή του Νταβέλη, ισχύει πολύ περισσότερο σήμερα που το σύστημα είναι σε θέση να ελέγξει ακόμα και την ανάσα σου. Τα υπόλοιπα είναι ιστορίες που μπορείς να διαβάζεις σε βιβλία ή να  βλέπεις σε ταινίες για να σπας τη μονοτονία του βίου σου ταξιδεύοντας σε κόσμους φανταστικούς…

 

 

8 σχόλια:

Λωτοφάγος είπε...

Έχεις δίκιο. Ωστόσο, στην αρχή της κρίσης, και κυρίως στις πλατείες, ένιωσα αυτό το "εμείς". Μετά τη διάλυση των Αγανακτισμένων, όμως, διαλύθηκε και αυτό. Οι άνθρωποι ξανακλείστηκαν, όπως και τότε, την εποχή της 17Ν
Καλό σου μήνα

KOYKLITIS είπε...

Λωτοφάγος

Δεν ξέρω,αλλά εγώ κοινωνία του ΕΜΕΙΣ μόνο στα βιβλία έχω δει.
Πάντα στα δύσκολα οι άνθρωποι ακολουθούσαν το "ο σώζον εαυτόν...".
Πάνω σε αυτό πατάνε του κόσμου οι άρχοντες και τρωγοπίνουν στην υγειά μας.
Καλό μήνα και σε σένα λωτο.

Swell είπε...

Συμφωνώ. Το ότι χάθηκε το "εμείς" δεν οφείλεται στην κρίση. Απλά με αυτή διογκώθηκε. Πιστεύω ότι οφείλεται στο χαρακτήρα που αναπτύξαμε λόγω του τρόπου ζωής που επιλέξαμε ή μας επέβαλαν.

Ναπoλέων είπε...

1. Απλή είναι νομίζω η ερμηνεία του γιατί είναι τόσο διαδεδομένος -και κυρίαρχος θά 'λεγα- ο ατομισμός.
Μάς έχει υποβληθεί (και επιβληθεί...) σε εφαρμογή το σοφώτατου -ΝΑΙ σοφώτατου!- «διαίρει και βασίλευε».

2. Η 17Ν εκτός από δολοφονίες έκανε και ληστείες. Έχω μείνει με την απορία γιατί αυτοί οι «επαναστάτες» δεν έννοιωσαν ποτέ την υποχρέωση να δημοσιοποιήσουν το που πήγαν τόσα λεφτά.
Μπορεί με να βοηθήσει κανείς;;;

KOYKLITIS είπε...

Swell

Μα και βέβαια δεν οφείλεται στην κρίση η απώλεια του "εμείς" γιατί και πριν από αυτή το ΕΓΩ κυριαρχούσε. Η αναφορά μου ήταν για τα μέλη της 17Ν που,τι πιο φυσιολογικό,και στα δύσκολα έπρεπε να μείνουν ενωμένοι και όχι να κοιτάζει ο καθένας να σώσει το τομάρι του.
Τι τα θες τι τα γυρεύεις,άλλο θεωρία κι άλλο πράξη...

KOYKLITIS είπε...

Ναπoλέων

Ο ατομισμός,μας λέγανε, είναι ίδιον του καπιταλισμού,απ´ ότι όμως βλέπουμε είναι μάλλον ίδιον της ανθρώπινης φύσης.
Τα λεφτά από τις ληστείες υπάρχουν και συντηρούν τόσο τους ίδιους όσο και τους υπόλοιπους εκτός φυλακής...

akrat είπε...

τι έγινε και χάθηκες??

KOYKLITIS είπε...

akrat

Καλά είμαι akrat και σε ευχαριστώ πολύ.
Μόλις ψήφισα Δούρου και αισθάνομαι ακόμα καλύτερα.
Καλή ψήφο και σε σένα.
Θα επανέλθω οσονούπω.