ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

 

Βέτο του Τσίπρα προς το Λαφαζάνη προκειμένου να αποδεχτεί τη συνεργασία μαζί του σε περίπτωση αυτοδυναμίας του τελευταίου.

Φυσικά όσο υπάρχει περίπτωση να κατακτήσει την αυτοδυναμία το κόμμα του σύντροφου Παναγιώτη άλλη τόση υπάρχει και από τον Τσίπρα να αποδεχτεί στο μέλλον συνεργασία με τη Ζωή.

Πέρα όμως από την πλάκα, αν το ΛΑΕ καταφέρει να πιάσει το όριο του 3% για να μπει στη βουλή αυτό από μόνο του θα θεωρηθεί μεγάλη επιτυχία των στελεχών της πλατφόρμας, που αυτοπροσδιοριζόμενη ως αριστερή, με κάνει εμένα, κι όσους σκέφτονται σαν εμένα, να νιώθουμε λίγο δεξιούληδες.

Το ζήτημα είναι ότι μια ζωή στο χώρο της αριστεράς όποιος διαφωνεί με κάποιο ¨θεώρημα¨ να φεύγει και να στήνει το δικό του κόμμα. Το αποτέλεσμα είναι να βρίσκονται αριστερά του ΚΚΕ, που συγκεντρώνει τη μεγάλη μάζα εκείνων που πιστεύουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια, καμιά πενηνταριά συνιστώσες που αν κάτσεις να μελετήσεις τις διακηρύξεις τους και διαθέτεις τη στοιχειώδη λογική, με λίγο χιούμορ, είναι βέβαιο ότι μετά τις απορίες που θα σου δημιουργηθούν, ως πως αν αυτά που λένε και γράφουν τα πιστεύουν κιόλας, θα σου βγει ένα γέλιο αυθόρμητο ή έστω ένα χαμόγελο.

Για να μη φέρω παραδείγματα που θα κουράσουν θα σταθώ στην ανακοίνωση δυο αριστερών ¨επαναστατικών¨ κομμάτων που αποφάσισαν να συνεργαστούν. Πρόκειται για το ΚΚΕ-ΜΛ και το ΜΛ-ΚΚΕ που το ένα έχει το ΜΛ μπροστά και το άλλο πίσω.

Κάποτε όταν  το κόμμα ήταν ενιαίο έφερνε τον τίτλο ΚΚΕ-ΜΛ και όταν κάποια στιγμή διαφώνησαν (πάνω σε τι δεν γνωρίζω ακριβώς) διασπάστηκαν και επειδή και οι δυό παρέες θεωρούσαν ότι αποτελούν τη γνήσια Μαρξιστική-Λενινιστική οργάνωση (ΜΛ) διατήρησαν το ΜΛ ένας μπρος κι ο άλλος πίσω.

Κάπου εκεί, στο μπρος πίσω, κρύβονται και υπάρχουν όλες οι διαφωνίες των διάφορων γκρουπούσκουλων που θέλουν και επιμένουν να πορεύονται χωριστά θεοποιώντας τη δική τους αλήθεια και δαιμονιοποιώντας την αλήθεια των άλλων.

Μετά τις εκλογές, και αν ακόμα καταφέρει το νεοσύστατο ΛΑΕ να μπει στη βουλή προβλέπω ακόμα μια με δυό διασπάσεις, γιατί μαζεύτηκαν πολλοί ¨επαναστάτες¨ μέσα στην πλατφόρμα και θα είναι αδύνατο να συνυπάρξουν όλοι κάτω από την ίδια στέγη.

Τελικά, και σαν δικό μου συμπέρασμα, εκείνο που βλέπω ότι πρέπει να γίνει είναι να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στον Τσίπρα να κυβερνήσει επειδή στους έξι μήνες που έκατσε στην πρωθυπουργική καρέκλα το μόνο που έκανε ήταν να βρίσκεται σε ένα αεροπλάνο και να πηγαινοέρχεται διαπραγματευόμενος με τα κοράκια.

Την έχασε τη μάχη, ας του δώσουμε την ευκαιρία να συνεχίσει τον πόλεμο.

Σε σένα που θα μου πεις το γνωστό: αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν το σύστημα θα τις είχαν βγάλει παράνομες, θα σου απαντήσω με ένα δικό μου ευφυολόγημα: ΑΝ ΤΑ ΌΠΛΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΑΚΟΜΑ Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ.

ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΑΚΟ

Τώρα βέβαια, για να είμαστε και μες την πραγματικότητα, ο λαός για καλύτερο τοποτηρητή των ευρωπαίων (κι όχι μόνο) κεφαλαιοκρατών ψάχνει παρά για Έλληνα πρωθυπουργό.

Ακόμα κι έτσι όμως, προσωπικά, προτιμώ έναν τοποτηρητή με αριστερές προδιαγραφές παρά ένα γνήσιο απόγονο του χατζηαβατισμού και κήρυκα της υποτέλειας.

Με τον πρώτο υπάρχει κάποια αμυδρή ελπίδα να βγούμε στο ξέφωτο, με το δεύτερο είναι σίγουρο πως τα δεσμά της εξάρτησης από ντόπιους και ξένους αφεντάδες θα δυναμώσουν και το γονάτισμα του λαού από τις πιέσεις και τα βάρη που θα του φορτώσουν θα είναι μόνιμα και δυσβάστακτα.

Θα μου πεις ότι υπάρχει και ο Λαφαζάνης ο απροσκύνητος με τη Ζωή την ασυμβίβαστη, αλλά αυτό μόνο σαν ανέκδοτο ακούγεται και σήμερα με αυτές τις συνθήκες καιρός για ανέκδοτα δεν υπάρχει.

Α, είναι και το ΚΚΕ, όμως αυτοί περιμένουν τον καπιταλισμό να σαπίσει για να αναλάβουν την εξουσία χωρίς να κινδυνεύουν να χάσουν την ιδεολογική τους καθαρότητα.

Φυσικά υπάρχει και η λύση της αποχής, αυτή η λύση όμως ευνοεί τους  τσοπάνηδες που βλέπουν το λαούς σαν ασύντακτο κοπάδι και καλύτερα είναι να την αποφεύγει κανείς, αν δεν είναι οπαδός του μηδενισμού…

ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ

Το ότι θα κατάφερνε η Ζωή να με κάνει να συμπαθήσω και τον κυρ Σταύρο, τον εκλεκτό της διαπλοκής, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου.

Τόση απέχθεια για δημόσιο πρόσωπο, που θέλει να εκπροσωπεί τα συμφέροντά μου, δεν θυμάμαι να έχω ξανανιώσει.

Σημασία δεν έχει τι λέει και τι υποστηρίζει κάποιος αλλά ΠΩΣ το λέει και με ΠΟΙΟ τρόπο το κάνει. Ο τρόπος που έχει επιλέξει η Ζωή να υπερασπιστεί την αριστερή πρόταση δεν είναι κακός, δεν είναι καλός, είναι γελοίος.

Αχ βρε Ζωή.

Τόσους επικριτές ούτε κι ο Άδωνις!

ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ

Από μικρός, μέχρι που γέρασα, άκουγα τη φράση ότι ¨καλό είναι το ΚΚΕ αλλά μόνο για αντιπολίτευση¨.

Αυτό βέβαια δεν κυκλοφόρησε τυχαία αλλά μετά από συστηματική προπαγάνδα και σχετική πλύση εγκεφάλου μέχρι που στο τέλος το υιοθέτησαν και πολλοί από τους φίλους και τους οπαδούς του ΚΚΕ.

Αυτό ακριβώς, με τη στάση τους σήμερα, θέλουν να επαληθεύσουν και οι φίλοι της αριστερής πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ καλώντας ουσιαστικά τον Τσίπρα να δηλώσει παραίτηση από τη θέση του πρωθυπουργού και να αφήσει αυτή τη δουλειά στους άλλους που την ξέρουν καλά.

Να κάτσει δηλαδή στα έδρανα της αντιπολίτευσης κι από κει από τη σιγουριά της εξέδρας να κριτικάρει τους πάντες και τα πάντα.

Και καλά, θα πουν πολλοί, να υπογράψει όλα αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα που κατήγγειλε σαν αντιπολίτευση;

Να μην τα υπογράψει, θάλεγα εγώ, αν η άλλη λύση που προτείνεται είναι καλύτερη.

Ποια είναι η άλλη λύση; Υπάρχει; Τι λέει και γιατί πέντε μήνες τώρα αντί να μπει σε εφαρμογή φτάσαμε στο κλείσιμο των τραπεζών;

Καθαρά πράματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια μάχη και την έχασε. Αν τα παρατήσει και φύγει θα χάσει και τον πόλεμο.

Τον πόλεμο μπορεί να τον χάσει κι αν παραμείνει, αλλά θα έχει πολεμήσει και είναι προτιμότερο να χάσεις πολεμώντας παρά εγκαταλείποντας τη μάχη.

Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύεσαι να πάρεις θέση ανάμεσα στο ΟΧΙ του Λαφαζάνη και το ΝΑΙ του Τσίπρα.

Το συναίσθημα λέει ΟΧΙ αλλά η λογική φωνάζει ΝΑΙ.

Λυπάμαι σύντροφοι. Πάντα με το συναίσθημα πήγαινα επειδή η λογική μου φάνταζε ένα όμορφο περιτύλιγμα των συμβιβασμένων.

Αυτή τη φορά όμως επιλέγω τη λογική.

Ίσως είναι και θέμα ηλικίας… 

ΠΑΡΩΝ

Το ΚΚΕ ακόμα και στα θετικά νομοσχέδια που φέρνει στη βουλή η κυβέρνηση ψηφίζει μονότονα ΠΑΡΩΝ.

Το τελευταίο ΠΑΡΩΝ που είπε ήταν στο νομοσχέδιο για την ιθαγένεια των παιδιών των μεταναστών και δεν μπόρεσα να καταλάβω το νόημα αυτής της ψήφου.

Πολλά είναι βέβαια αυτά που δεν καταλαβαίνει ο κόσμος από την τακτική και τις επιδιώξεις του ΚΚΕ αλλά αυτό δείχνει να μην απασχολεί και τόσο την ηγεσία του, αφού ο κόσμος που το ψηφίζει και το στηρίζει του φτάνει και δεν του χρειάζεται περισσότερος.

Βλέποντας μάλιστα το ΣΥΡΙΖΑ που από το μπαίνει δεν μπαίνει στη βουλή κατάφερε ξαφνικά να γίνει κυβέρνηση και να μπλέξει με τα μνημόνια και τους τοκογλύφους, δείχνει να προσπαθεί να περιχαρακωθεί σε όσο γίνεται πιο ακραίες θέσεις ώστε να αποφύγει τη μεγάλη μάζα και έτσι εκ του ασφαλούς με τα τσιτάτα και τα συνθήματα να κρατάει το μαγαζί όρθιο.

Θα ήθελα στις επόμενες εκλογές ο λαός, κάνοντας πλάκα, να ψηφίσει μαζικά το ΚΚΕ δίνοντάς του αυτοδυναμία ώστε να δούμε αν θα μπορέσει τότε να πει ΠΑΡΩΝ.

Ο λαός όμως δεν διαθέτει τόσο χιούμορ για να κάνει κάτι τέτοιο.

Ευτυχώς…

ΑΝ

Μου λες πως γεννηθήκαμε να ζούμε σαν ραγιάδες

τις τύχες μας να ορίζουνε οι ξένοι αφεντάδες

     Μα αν κι ο Κολοκοτρώνης μηνούσε όσα μηνάς

     ακόμα το σουλτάνο θάχες να προσκυνάς

Μου λες πως είμαστε μικροί και όχι ενωμένοι

πως είναι οι δειλοί πολλοί και λίγοι οι ψυχωμένοι

     Μα αν και ο Μακρυγιάννης είχε τη γνώμη σου

     τα Τούρκικα φιρμάνια θάταν οι νόμοι σου

Μου λες πως τώρα ο λαός ιδανικά δεν έχει

πως του μιλάς για αντίσταση και κείνος πέρα βρέχει

     Μα αν έβλεπε κι ο Ρήγας όσα το μάτι σου

     το Βεληγκέκα θάχες τώρα στην πλάτη σου

Μου λες πως τον μοιράσανε τον κόσμο οι μεγάλοι

από τη μια η Ανατολή κι Δύση από την άλλη

  Μα αν κι οι προγόνοι λέγαν πως τα δεσμά δεν σπάν

   εσύ Γιουνάν θα ήσουν κι η Ελλάς Γιουνανιστάν!

***Τους στίχους τους εμπνεύστηκα από κάποιο φίλο που δεν συμφωνεί και τόσο με τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές-τοκογλύφους και σαν ατράνταχτο επιχείρημα χρησιμοποιεί το γεγονός ότι είμαστε πολλοί μικροί ώστε να ορθώνουμε το ανάστημα στους ¨μεγάλους¨ της Ευρώπης.

Του το διάβασα μάλιστα και μου πρόσθεσε σε όλα τα υπόλοιπα ότι αν ανήκαμε στην Τουρκία θα ζούσαμε καλύτερα.

Με προβλημάτισε αυτή του η άποψη επειδή εκείνος έβγαλε πανεπιστήμιο ενώ εγώ όχι και κατά συνέπεια όλο και κάτι παραπάνω θα ξέρει.

Παρόλα αυτά έμεινα μόνο στον προβληματισμό, διατηρώντας την άποψή μου στο ηρωικό του ξεσηκωμού και της απελευθέρωσης από τον τουρκικό ζυγό.

Θα το ψάξω όμως κι αν αλλάξω άποψη θα γράψω ένα άλλο ποίημα όπου θα υμνώ την υποτέλεια και το μεγαλείο τον κοτζαμπάσηδων…

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ

Πάντα από το κακό υπάρχει και το χειρότερο κι αυτό είναι κάτι που όποιος το θυμάται και το επικαλείται περνά τα βάσανα και τα εμπόδια της ζωής με αισιοδοξία και λιγότερη γκρίνια.

Είμαι αυτού του δόγματος και αν καμιά φορά παρασύρομαι και βγάζω αφρούς με όσα στραβά και ανάποδα βλέπω και αντικρίζω σύντομα επανέρχομαι και σκέπτομαι πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν…

Αν λόγου χάρη αντί της Φώφης εκλεγόταν ο Λοβέρδος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ή ο έτερος  καλαμοκαβαλάρης που από νωρίς άρχισε να φαντασιώνεται τον εαυτό στρατηλάτη έτοιμο να εκπορθήσει κάστρα και να συντρίψει ανεμόμυλους σαν άλλος Δον Κιχώτης.

-Και τι σε νοιάζει εσένα το ποιος θα ηγείται ενός κόμματος που είναι σε διάλυση και που βρίσκεται μακριά από τις ιδεολογικές σου ανησυχίες και αναζητήσεις; θα μπορούσε να πει κάποιος.

Ε πως! Αν ήταν στη Μποτσουάνα ποσώς θα με ένοιαζε, αλλά όταν αυτό συμβαίνει στη χώρα που ζω σαφώς και με νοιάζει το ποιον θα βλέπω και θα ακούω, θέλω δε θέλω, πρωί μεσημέρι και βράδυ να μου πρήζει τα ..αυτιά με το πώς και τι θα έκανε αυτός (για να με σώσει) αν ήταν στη θέση του άλλου…

Ζούμε όμως στιγμές και ώρες κρίσιμες και οι διαπραγματεύσεις με τους τοκογλύφους δε δείχνουν να βαδίζουν προς αίσιο τέλος και το να ασχολείται κανείς με το ποιος ηγείται στο ολίγο από ΠΑΣΟΚ φαντάζει κάπως αστείο.

Θα μπορούσε όμως να ήταν ακόμα χειρότερα τα πράγματα αν αυτή την ώρα  σας μιλούσα αντί για τη νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να σας έλεγα για το όραμα του Μελισσανίδη για μια μεγάλη ΑΕΚ σε ένα μεγάλο γήπεδο που θα το λένε Αγιά Σοφιά!