ΜΑΣΚΑΡΑΛΙΚΙΑ

Είμαι περίεργος να μάθω αν η πρωτοβουλία του μασκαρέματος με τη στρατιωτική στολή ανήκει στο ίδιο τον Τσίπρα ή σε κάποιο επικοινωνιολόγο.
Και βέβαια δεν αναφέρομαι στον καμένο, φυσικά, αλλά στο δικό μας αριστερό πρωθυπουργό που καταπώς φαίνεται αρχίζει να αντιγράφει ό,τι χειρότερο από τους προκατόχους του.
Αν πιστεύει ο Τσίπρας ότι με κάτι τέτοια κολπάκια κερδίζει σε δημοτικότητα είναι μακριά νυχτωμένος.
Παρόμοιες κινήσεις προκαλούν  θυμηδία στο λαό και δίνουν δουλειά σε ευθυμογράφους.
Καλά θα κάνει να ξαναβρεί τον παλιό του (καλό) εαυτό και να ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα του κόσμου αφήνοντας στην  άκρη παρόμοιες, θεατρινίστικες, εμφανίσεις.
  

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ...

Μέσα σε κλίμα συντροφικότητας και εγκαρδιότητας, που καθρεφτιζόταν τόσο στο πρόσωπο της πρώην όσο και του νυν προέδρου της βουλής,  έγινε η τελετή παραλαβής παράδοσης καθηκόντων.
Η ιστορία θα κρίνει του καθένα μας, ή κάπως έτσι, είπε η Ζωή, και σε αυτό συμφώνησε και ο Βούτσης.
Ευτυχώς που ο λαός δεν έκατσε να περιμένει την ιστορία να κρίνει και έκρινε αυτός, γιατί αν περίμενε να κρίνει η ιστορία αυτό δεν θα ήταν το τέλος της ιστορίας αλλά της υπομονής μας.

 

ΟΣΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΝΕΟΙ…

 

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου είχα πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μπροστά με πάνω από πέντε ποσοστιαίες μονάδες  και πως θα είναι άθλος αν καταφέρει να μπει στη βουλή η ΛΑ.Ε.
Εκείνο, όμως,  που γνώριζα εγώ δεν μπορεί να μη το γνώριζαν οι δημοσκόποι, που ήθελαν με το ζόρι να μετατρέψουν σε ντέρμπι ένα περίπατο του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ΟΛΕΣ οι εταιρίες δημοσκοπήσεων έβλεπαν τη Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και το Λεβέντη να μπαίνει στη βουλή. Κι ενώ πρόβλεπαν σωστά τα δυό προηγούμενα δεν μπορεί να μην ήταν σε θέση να προβλέψουν και την άνετη επικράτηση του πρώτου κόμματος.
Αυτά για όσους εμπιστεύονται τους δημοσκόπους- υπαλλήλους των ολιγαρχών…
Θα ήθελα ωστόσο να σταθώ λίγο στους συντρόφους της Λαϊκής  Ενότητας που πίστεψαν ότι το να ελέγχεις το 30% του κόμματος, και ανάλογο να είναι και το μερίδιό σου στην κατανομή των πόστων, να πιστεύεις ότι το ίδιο ποσοστό θα έχεις και στην εκλογική βάση της αριστεράς.
Κρίμα που νόμισαν ότι τα ΘΕΛΩ τους και τα ΠΡΕΠΕΙ τους θα μπορούσαν να γίνουν κτήμα των μελών των φίλων και οπαδών της αριστεράς μέσα σε αυτές τις συνθήκες.
Υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους ως προς την απήχηση που είχαν στο ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Λαφαζάνης η Ζωή και οι άλλοι θαρρούσαν ότι το μισό  από το 36% της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης τους ανήκε. Θα μπορούσες να τους δικαιολογήσεις αλλά δεν  το κάνεις. Θα έπρεπε να είχαν διδαχτεί από το προηγούμενο κάζο του Αλαβάνου όταν χρειάστηκε να αναμετρηθεί με τον Τσίπρα.
Και καλά αυτοί, έτσι κι αλλιώς έχουν χρόνο να κάνουν  λάθη, που στην πορεία μπορούν και να τα διορθώσουν, αυτός ό ήρωας της αριστεράς που κατέβασε τη σημαία από την Ακρόπολη, και από τότε πορεύεται με αυτήν, μέχρι πότε θα παριστάνει τον αλάθητο κριτή και θα βολοδέρνει μεταξύ επανάστασης και βουλευτικών θώκων;
Δεν ξέρω, αλλά όταν βλέπω το Γλέζο και τα καμώματά του μου έρχεται στο μυαλό ο στίχος του Πυθαγόρα από ένα τραγούδι σε μουσική Κατσαρού και ερμηνεία Πάνου Γαβαλά…  

 

¨Είναι η ζωή μια θάλασσα
κι  εμείς καπεταναίοι
Κι είναι στ΄ αλήθεια τυχεροί
όσοι πεθαίνουν νέοι…¨

 

Την ίδια σκέψη έκανα όταν είδα και τον Κάστρο να υποδέχεται τον Πάπα και φυσικά ο νους μου πήγε στον Τσε , στον Άρη και σε όλους τους ήρωες της νιότης μου. Το συμπέρασμα που βγάζω είναι πως τελικά οι ήρωες, για να περάσουν στην ιστορία σαν τέτοιοι, πρέπει να πεθάνουν νέοι.
Ο Πυθαγόρας θα πρέπει κάτι παρόμοιο να είχε στο μυαλό του όταν έλεγε ότι ¨είναι στ΄ αλήθεια τυχεροί όσοι πεθαίνουν νέοι¨.
Κατά τα λοιπά συνιστώ ψυχραιμία και υπομονή.
Αρχηγός για να ξεκινήσει την επανάσταση και το λαϊκό ξεσηκωμό δεν υπάρχει, γιατί δεν ήρθε η ώρα.
Όταν έρθει θα βρεθεί κι ο αρχηγός.
Έτσι γίνεται πάντα.

ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΑΣ

Με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις εκλογές με μια διαφορά από το δεύτερο πάνω από πέντε μονάδες.

Και ποιος θάναι ο δεύτερος; Θα έλεγα πως θα είναι η Λαϊκή Ενότητα αλλά αυτοί έβαλαν στόχο να είναι η τρίτη δύναμη, οπότε ας μη τους το χαλάσω. Το θέμα είναι πως μάλλον σε αυτή τη βουλή θα στερηθούμε την παρουσίας της αριστερής πλατφόρμας και η ΛΑ.Ε. από τη Δευτέρα θα αποτελεί μια ανάμνηση θλιβερή για όλους εμάς που τόσους κοινούς αγώνες δώσαμε, ώστε κάποια στιγμή να αφήσουμε τη ντουντούκα και να δοκιμάσουμε να κάνουμε πράξη τις θεωρίες μας από κυβερνητικές θέσεις.

Φαίνεται όμως πως για πολλούς είναι πιο βολικό να κρατάς την ντουντούκα και να καταγγέλλεις τους πάντες και τα πάντα, από το να αναλάβεις ευθύνες που σε φέρνουν καθημερινά αντιμέτωπο με προβλήματα  τα οποία πρέπει να λύσεις και όχι να απλά να επισημαίνεις και να ζητάς από άλλον να τα λύσει.

Δύσκολη δουλειά να κυβερνάς.

Αν ήταν εύκολη θα την έκανε και το ΚΚΕ από χρόνια.

Καλό βόλι.

ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

 

Βέτο του Τσίπρα προς το Λαφαζάνη προκειμένου να αποδεχτεί τη συνεργασία μαζί του σε περίπτωση αυτοδυναμίας του τελευταίου.

Φυσικά όσο υπάρχει περίπτωση να κατακτήσει την αυτοδυναμία το κόμμα του σύντροφου Παναγιώτη άλλη τόση υπάρχει και από τον Τσίπρα να αποδεχτεί στο μέλλον συνεργασία με τη Ζωή.

Πέρα όμως από την πλάκα, αν το ΛΑΕ καταφέρει να πιάσει το όριο του 3% για να μπει στη βουλή αυτό από μόνο του θα θεωρηθεί μεγάλη επιτυχία των στελεχών της πλατφόρμας, που αυτοπροσδιοριζόμενη ως αριστερή, με κάνει εμένα, κι όσους σκέφτονται σαν εμένα, να νιώθουμε λίγο δεξιούληδες.

Το ζήτημα είναι ότι μια ζωή στο χώρο της αριστεράς όποιος διαφωνεί με κάποιο ¨θεώρημα¨ να φεύγει και να στήνει το δικό του κόμμα. Το αποτέλεσμα είναι να βρίσκονται αριστερά του ΚΚΕ, που συγκεντρώνει τη μεγάλη μάζα εκείνων που πιστεύουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια, καμιά πενηνταριά συνιστώσες που αν κάτσεις να μελετήσεις τις διακηρύξεις τους και διαθέτεις τη στοιχειώδη λογική, με λίγο χιούμορ, είναι βέβαιο ότι μετά τις απορίες που θα σου δημιουργηθούν, ως πως αν αυτά που λένε και γράφουν τα πιστεύουν κιόλας, θα σου βγει ένα γέλιο αυθόρμητο ή έστω ένα χαμόγελο.

Για να μη φέρω παραδείγματα που θα κουράσουν θα σταθώ στην ανακοίνωση δυο αριστερών ¨επαναστατικών¨ κομμάτων που αποφάσισαν να συνεργαστούν. Πρόκειται για το ΚΚΕ-ΜΛ και το ΜΛ-ΚΚΕ που το ένα έχει το ΜΛ μπροστά και το άλλο πίσω.

Κάποτε όταν  το κόμμα ήταν ενιαίο έφερνε τον τίτλο ΚΚΕ-ΜΛ και όταν κάποια στιγμή διαφώνησαν (πάνω σε τι δεν γνωρίζω ακριβώς) διασπάστηκαν και επειδή και οι δυό παρέες θεωρούσαν ότι αποτελούν τη γνήσια Μαρξιστική-Λενινιστική οργάνωση (ΜΛ) διατήρησαν το ΜΛ ένας μπρος κι ο άλλος πίσω.

Κάπου εκεί, στο μπρος πίσω, κρύβονται και υπάρχουν όλες οι διαφωνίες των διάφορων γκρουπούσκουλων που θέλουν και επιμένουν να πορεύονται χωριστά θεοποιώντας τη δική τους αλήθεια και δαιμονιοποιώντας την αλήθεια των άλλων.

Μετά τις εκλογές, και αν ακόμα καταφέρει το νεοσύστατο ΛΑΕ να μπει στη βουλή προβλέπω ακόμα μια με δυό διασπάσεις, γιατί μαζεύτηκαν πολλοί ¨επαναστάτες¨ μέσα στην πλατφόρμα και θα είναι αδύνατο να συνυπάρξουν όλοι κάτω από την ίδια στέγη.

Τελικά, και σαν δικό μου συμπέρασμα, εκείνο που βλέπω ότι πρέπει να γίνει είναι να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στον Τσίπρα να κυβερνήσει επειδή στους έξι μήνες που έκατσε στην πρωθυπουργική καρέκλα το μόνο που έκανε ήταν να βρίσκεται σε ένα αεροπλάνο και να πηγαινοέρχεται διαπραγματευόμενος με τα κοράκια.

Την έχασε τη μάχη, ας του δώσουμε την ευκαιρία να συνεχίσει τον πόλεμο.

Σε σένα που θα μου πεις το γνωστό: αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν το σύστημα θα τις είχαν βγάλει παράνομες, θα σου απαντήσω με ένα δικό μου ευφυολόγημα: ΑΝ ΤΑ ΌΠΛΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΑΚΟΜΑ Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ.

ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΑΚΟ

Τώρα βέβαια, για να είμαστε και μες την πραγματικότητα, ο λαός για καλύτερο τοποτηρητή των ευρωπαίων (κι όχι μόνο) κεφαλαιοκρατών ψάχνει παρά για Έλληνα πρωθυπουργό.

Ακόμα κι έτσι όμως, προσωπικά, προτιμώ έναν τοποτηρητή με αριστερές προδιαγραφές παρά ένα γνήσιο απόγονο του χατζηαβατισμού και κήρυκα της υποτέλειας.

Με τον πρώτο υπάρχει κάποια αμυδρή ελπίδα να βγούμε στο ξέφωτο, με το δεύτερο είναι σίγουρο πως τα δεσμά της εξάρτησης από ντόπιους και ξένους αφεντάδες θα δυναμώσουν και το γονάτισμα του λαού από τις πιέσεις και τα βάρη που θα του φορτώσουν θα είναι μόνιμα και δυσβάστακτα.

Θα μου πεις ότι υπάρχει και ο Λαφαζάνης ο απροσκύνητος με τη Ζωή την ασυμβίβαστη, αλλά αυτό μόνο σαν ανέκδοτο ακούγεται και σήμερα με αυτές τις συνθήκες καιρός για ανέκδοτα δεν υπάρχει.

Α, είναι και το ΚΚΕ, όμως αυτοί περιμένουν τον καπιταλισμό να σαπίσει για να αναλάβουν την εξουσία χωρίς να κινδυνεύουν να χάσουν την ιδεολογική τους καθαρότητα.

Φυσικά υπάρχει και η λύση της αποχής, αυτή η λύση όμως ευνοεί τους  τσοπάνηδες που βλέπουν το λαούς σαν ασύντακτο κοπάδι και καλύτερα είναι να την αποφεύγει κανείς, αν δεν είναι οπαδός του μηδενισμού…

ΜΙΑ ΖΩΗ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ

Το ότι θα κατάφερνε η Ζωή να με κάνει να συμπαθήσω και τον κυρ Σταύρο, τον εκλεκτό της διαπλοκής, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου.

Τόση απέχθεια για δημόσιο πρόσωπο, που θέλει να εκπροσωπεί τα συμφέροντά μου, δεν θυμάμαι να έχω ξανανιώσει.

Σημασία δεν έχει τι λέει και τι υποστηρίζει κάποιος αλλά ΠΩΣ το λέει και με ΠΟΙΟ τρόπο το κάνει. Ο τρόπος που έχει επιλέξει η Ζωή να υπερασπιστεί την αριστερή πρόταση δεν είναι κακός, δεν είναι καλός, είναι γελοίος.

Αχ βρε Ζωή.

Τόσους επικριτές ούτε κι ο Άδωνις!