Σκυλίσια ζωή

Στον παράπλευρο δρόμο της λεωφόρου Κύμης στο ολυμπιακό χωριό, και γύρω σε μήκος πεντακοσίων μέτρων, οι σκάρες της αποχέτευσης αφαιρέθηκαν όλες!
Αυτή η δουλειά βέβαια δεν μπορεί να έγινε από τους πακιστανούς που με καρότσι σουπερ μάρκετ μαζεύουν από τα σκουπίδια ότι…χρήσιμο άχρηστο, αλλά μάλλον από τους πιο ¨οργανωμένους¨ αθίγγανους...
Το θέμα είναι πως σε λίγο, και αν συνεχιστεί με αυτό το ρυθμό η εξαθλίωση της μάζας, κι αφού θα έχουν εξαντληθεί οι σκάρες τα καλώδια και τα ¨πλούσια¨ σκουπίδια , η κατάσταση θα γίνει ακόμα πιο άγρια και στην κυριολεξία θα αρχίσουμε να τρώμε ο ένας του άλλου τις σάρκες!
Πριν πιάσουμε πάτο κάτι πρέπει να γίνει, αλλά τι;
Η αριστερά, που θα μπορούσε να ήταν μια κάποια λύση, δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη στον κόσμο, εξαιτίας της πολυδιάσπασής της.
Οι αγανακτισμένοι στις πλατείες, έτσι ασύνδετοι, μάλλον προς το γραφικό φέρνουν παρά λύση μπορούν να δώσουν, αφού βρίζουν τους πάντες και τα πάντα χωρίς να κάνουν διαχωρισμό προσώπων και κομμάτων, έτσι που σου δίνεται η εντύπωση πως περιμένουν ή το χριστό να κατέβει από τους ουρανούς ή κάποιο σωτήρα με μπερέ!

Εσύ πάλι απόξω Μίμη;

Ρε Μίμη, τι ακριβώς συμβαίνει με σένα;
Ο λόγος που μεταπήδησες στο ΠΑΣΟΚ ποιος ήταν;
Είναι πιο ικανός ο Μόσιαλος και ο Πεταλωτής από σένα ώστε να μη δικαιούσαι ούτε καν μια θέση υφυπουργού;
Και τι στο καλό κάνεις εκεί μέσα αν δεν μπορείς να υλοποιήσεις τις πρωτοπόρες και πρωτότυπες σοσιαλιστικές σου ιδέες;
Σε αυτό το οικονομικό αδιέξοδο που βρίσκεται η χώρα εσύ δεν μπορείς να δώσεις χείρα βοήθειας;
Αν όχι τώρα πότε;
Δεν ξέρω, αλλά μάλλον σε πήραν στο ψιλό οι σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ και σε αφήνουν να βγαίνεις στα κανάλια μόνο και μόνο για να διασύρεις την αριστερά και τις ιδέες της.
Εγώ ο φουκαράς που σε άκουγα με ανοιχτό το στόμα όταν ήσουν (και ήμουν απλό κομματικό μέλος) στο ΚΚΕ, και συγκλονίστηκα από το ¨ΜΕΤΑ¨, τώρα σε ακούω και μονολογώ: κοίτα να δεις πως και ο πιο έξυπνος άνθρωπος μπορεί να γελοιοποιείται όταν πάρει λάθος δρόμο…
Δεν φεύγεις, και να ιδιωτεύσεις καλύτερα, ρίχνοτάς τους μια φτυσιά, παρά να συνυπάρχεις σε ένα χώρο που θεωρούν σπουδαιότερη την Άννα Νταλάρα από σένα;

Τελικά, χωρίς παπά ούτε σοσιαλιστής υπουργός δεν μπορείς να γίνεις

Το τέλος του ΓΑΠ

Έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια, μέχρι να οδηγήσει τη χώρα στο χάος ο ΓΑΠ, για να καταλάβουν αυτοί οι παραιτηθέντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ότι ο άνθρωπος είναι ΑΛΛΟΥ και ότι όχι για πρωθυπουργός δεν κάνει, αλλά ούτε για κλητήρας στο σύλλογο κωπηλατών;


Και κείνος ο Ανδρουλάκης τι ακριβώς κάνει; Μήπως είναι καιρός να παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα μπας και περισώσει λίγη (λίγη όμως …), από την χαμένη του αξιοπρέπεια;


Για τη Δαμανάκη δεν λέω τίποτα γιατί αυτή είτε παραιτηθεί είτε όχι, δεν μπορεί να περισώσει κάτι που από χρόνια έχει απωλέσει.


Οι εξελίξεις τρέχουν και κανείς δεν ξέρει που οδηγούμαστε.


Κλείνω και περιμένω να δω με τι μέσον θα εγκαταλείψει τη χώρα ο ΓΑΠ και αν ο Βενιζέλος θα εκπληρώσει το διακαή του πόθο, που δεν είναι άλλος από το να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός…

Στο δρόμο όλοι

Είμαι κι εγώ αγανακτισμένος αλλά με καλούς τρόπους γιαυτό και δεν μουντζώνω ποτέ.

Βέβαια, δεν είναι μόνο οι καλοί μου τρόποι που με κάνουν να μη μουντζώνω αλλά και το γεγονός ότι γνωρίζω πως με μούντζες μόνο δεν λύνονται προβλήματα, το πολύ να μετριαστεί η αγανάκτησή σου…

Θα πάω αύριο στη συγκέντρωση.

Σε ποια συγκέντρωση;

Κανονικά δεν θάπρεπε να μπαίνει τέτοιο ερώτημα και η συγκέντρωση να ήταν μία, αφού όλοι  την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης του μνημονίου αντιπαλεύουμε.

Το ΠΑΜΕ όμως και το ΚΚΕ επιμένουν στην μοναχική τους πορεία,  με στόχο την κατάληψη της εξουσίας με συνθήματα και τσιτάτα από το μακρινό παρελθόν. Ας είναι καλά, αλλά με αυτή  την τακτική δεν ανατρέπεις το σύστημα αλλά τη λογική, που λέει ότι μόνο οι ενωτικοί αγώνες φέρνουν αποτελέσματα.

Στη συγκέντρωση των αγανακτισμένων δεν πάω, όχι γιατί είμαι κατά αυτών των κινητοποιήσεων αλλά βαριέμαι να ακούω τον εθνικό ύμνο, να βλέπω παπάδες με τα λάβαρά τους, τους τιποτόφρονες να βρίζουν και να μουντζώνουν ΚΑΙ τους 300 και επειδή μια και μοναδική φορά που πήγα ένιωσα απέραντη μοναξιά σε τόσο απέραντο πλήθος!

Που θα πάω;

Στο πεδίο του Άρεως φυσικά, που εύχομαι αυτή τη φορά το πλήθος και το πάθος να είναι ανάλογα των καιρών και των στιγμών που περνάμε.

Με τον παπά παρέα για μιά Ελλάδα νέα

Εδώ που φτάσαμε, και με τους πολιτικούς ηγέτες που διαθέτουμε, η μόνη λύση για τη σωτηρία της χώρας είναι ο Θεός, με τη μεσολάβηση, βεβαίως, του αντιπροσώπου του στην Ελλάδα…

Δεν συμφωνώ-αποχωρώ…

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί τα κόμματα της αριστεράς όταν διαφωνούν με νομοσχέδια, συζητήσεις και ψηφοφορίες που γίνονται στη βουλή δεν κάθονται να εκθέσουν τις απόψεις τους, αλλά αποχωρούν.
Αυτό που έγινε δηλαδή και με τον Στρως…τέτοιον, που ήρθε να μας νουθετήσει μέσω του κοινοβουλίου και που η αριστερά άφησε τον Ανδρουλάκη να ¨βγάλει τα κάστανα¨ από τη φωτιά.
Ρε σεις εκεί στην ροζ και κόκκινη αριστερά πάτε καλά;
Πως θα μάθει ο κόσμος τις απόψεις και τον αντίλογό σας στις θέσεις που ανέπτυξε ο στρωσκάνης;
Γιατί δεν κάτσατε στη βουλή να τον ξετινάξετε με τα επιχειρήματά σας; Όχι για να του αλλάξετε τις ιδέες αλλά για να σας ακούσει κι αυτός ο λαός που τον άφησαν να ενημερώνεται από τον Καψή και τους άλλους.
Τουλάχιστον σταματήστε να αναρωτιέστε γιατί ο κόσμος δεν εννοεί να ξεκολλήσει από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.
Αυτοί ξέρουν να πλασάρουν τις ιδέες τους κι εσείς… τις ιδεοληψίες σας.
Άντε, να δούμε πότε θα καταφέρετε να μας πείσετε ότι το όραμά σας για ένα καλύτερο κόσμο αφορά τούτη τη ζωή και όχι κάποια άλλη σε άλλους πλανήτες…

Έτσι δεν είναι;

Είναι η φράση που ο  Μίμης Ανδρουλάκης συνηθίζει να χρησιμοποιεί κατά κόρον  στις ¨φοβερές αναλύσεις¨ που κάνει στα κανάλια  και που ποτέ δεν απαντάει στο συγκεκριμένο που τον ρωτάει ο δημοσιογράφος.

Εκείνος βέβαια νομίζει ότι απαντάει, μιας  και στο ¨έτσι δεν είναι¨, κανένας δημοσιογράφος δεν του είπε ότι δεν είναι έτσι, αφού άλλη ήταν η ερώτηση...

Πανέξυπνος, κατά τα άλλα, ο Μίμης, τη μυρίστηκε νωρίς τη δουλειά και μπήκε στην αυλή του  GAP και με το λιβανωτό προς τις ¨ηγετικές ικανότητες¨ του αρχηγού, εξασφάλισε ένα καλό μισθό για τα προς το ζην γιατί, εδώ που τα λέμε, τι έσοδα να σου αποφέρουν μερικές χιλιάδες πωλήσεις  βιβλίων…

 Με τεράστιες ικανότητες ο Μίμης απαρνήθηκε καταρχήν τη δογματική  αριστερά, και στη συνέχεια και την ανανεωτική, για να καταλήξει σε ένα  δεξιόσοσιαλιστικό  κόμμα παίζοντας το ρόλο του αριστερού ψάλτη, για να δίνει άλλοθι σε κείνους που ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ  πιστεύουν ότι η ψήφος τους είναι ψήφος αντιδεξιά και αντιεξουσιαστική…

Και τι να κάνει, θα πει κάποιος, να κάτσει να τακιμιάσει με τον Αλαβάνο και τις λοιπές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που ονειρεύονται την επανάσταση;

Όχι βέβαια. Για να κάνεις κάτι τέτοιο, εκτός από έξυπνος πρέπει να είσαι και λίγο ονειροπόλος.

Και που καιρός για όνειρα όταν η εξουσία, αναγνωρίζοντας τις ικανότητές σου,  σε καλεί να σκοτώσεις τις ιδέες σου για να αναστήσεις τις τράπεζες.

Στο κάτω-κάτω και η έτερη του πολυτεχνείου, πανέξυπνη και κείνη, λακές της εξουσίας προτίμησε να γίνει από το να κυνηγάει τη χίμαιρα στους κόλπους της αριστεράς.

Γιατί εκείνο που μετράει, πάνω απ΄ όλα, είναι η ικανότητα να προσαρμόζεσαι στις απαιτήσεις των καιρών, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνεις ότι με τις επιλογές σου κερδίζεις μεν υλικά αγαθά, αλλά χάνεις την αξιοπρέπειά σου.

ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;