ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ ΓΙΝΕΣΑΙ!

Ακούγοντας το Σόιμπλε να αποκαλεί έμμεσα ηλίθιο τον Τσίπρα μου ήρθε στο νου η ερώτηση του μικρού παιδιού προς το Θεό.
-Θεέ μου πως θα ξεχωρίζουμε τους παλιανθρώπους ώστε να φυλαγόμαστε από αυτούς;
Και ο Θεός που σπάνια απαντάει σε ερωτήσεις παιδιών, λόγω φόρτου εργασίας, εκείνη τη φορά απάντησε και είπε.
-Παιδί μου τους παλιανθρώπους για να τους ξεχωρίζει κανείς εύκολα θα τους σημαδεύω!
Αυτό ακούγεται κάπως ρατσιστικό, αλλά όταν πρόκειται για ανθρώπους σαν το Σόιμπλε αξίζει να πεις κι ένα (κακό) λόγο παραπάνω.

ΥΠΝΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΖΩΗ

Ο καθένας, βλέποντας αυτή τη φωτογραφία, φέρνει στο μυαλό του τις ολονύκτιες συνεδριάσεις που η Ζωή η τ.πρόεδρος της βουλής είχε καθιερώσει, στην προσπάθειά της να ανατρέψει τον καπιταλισμό.

Τον καπιταλισμό δεν τον ανάτρεψε βέβαια αλλά με αυτές τις περίεργες καινοτομίες της συνέβαλε τα μάλα ώστε ο κομματικός σχηματισμός που συμμετείχε να μείνει εκτός βουλής.

Η φωτογραφία αυτή αναδημοσιεύτηκε χιλιάδες φορές σε διάφορα έντυπα και στο διαδίκτυο και καθένας έβαζε  τη δική του λεζάντα, ανάλογα από την κομματική του τοποθέτηση και ανάλογα με το βαθμό συμπάθειας ή αντιπάθειας προς το κοινοβούλιο και τους  θεσμικούς του υπηρέτες.

Μια από αυτές είναι και η δική μου προσέγγιση, που ναι μεν λατρεύω το κοινοβούλιο και τους θεσμούς του, αλλά μου κάθονται στο στομάχι ορισμένοι από τους εκλεγμένους εκπροσώπους του.

Η Ζωή έφυγε και δεν προβλέπεται να ξανακαθίσει στα έδρανα της βουλής, προς θλίψη όλων όσων εμπνέονταν από το λόγο της και προς αγαλλίαση εκείνων που εξοργίζονταν από αυτόν. Και βέβαια να το πούμε. Ο λόγος της Ζωής ήταν λόγος μεστός μεν και πάντα υπέρ των λαϊκών συμφερόντων, αλλά ταυτόχρονα κουραστικός μέχρι και βασανιστικός, επειδή ήταν πάντα μακροσκελής και τυπολατρικός. Εμένα μου θύμιζε ένα καθηγητή των θρησκευτικών μου μίλαγε για δίκιο και ισότητα αλλά που όλοι μας τον αντιπαθούσαμε επειδή συνέχιζε να μιλάει αγνοώντας ακόμα και το κουδούνι του διαλείμματος!

Θα έλεγα ότι μου θύμιζε και τον Κάστρο που στις επετείους της επανάστασης μίλαγε επί εφτά ώρες χωρίς διακοπή αλλά εντάξει, ας μην υπερβάλω.

Τώρα βέβαια τη δική μου λεζάντα στη συγκεκριμένη φωτογραφία ήθελα να βάλω κι όχι να βγάλω λόγο και γιαυτό σταματάω.

 Ούφ!

 

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗΣ

 

Περισσότερο απ΄ όλα στην παραπάνω φωτογραφία εκείνο που με εντυπωσίασε δεν ήταν τόσο το ύφος θριάμβου των δυό αλληλοσυγχαιρόμενων για το νικηφόρο αποτέλεσμα όσο το δηλητηριώδες βλέμμα του Μαντούβαλου προς τον Άδωνη.

Σου λέει ο άνθρωπος, εγώ τόσα χρόνια με την ακροδεξιά ντουντούκα στο χέρι το μόνο που κατάφερα ήταν στο πάρα πέντε να γλυτώσω τη φυλακή κι αυτός έρποντας και γλείφοντας έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Σαμαρά-τον οποίο έβριζε πριν- και γύρευε που ακόμα θα φτάσει ξεσκονίζοντας τον Κυριάκο- που ειρωνευόταν πριν.

Τι τα θες τι τα γυρεύεις, καλές και οι γνώσεις καλές και οι ικανότητες αλλά αν δεν είσαι καλός στη μετάλλαξη δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσεις και να ανέβεις ψηλά.

Και άντε τώρα εσύ να περιμένεις από πολιτικούς τέτοιου φυράματος να δεις τη μοίρα τη δική σου και του τόπου να αλλάζει.

Με τίποτα…

*Τελευταία κοτσάνα που άκουσα σήμερα ήταν ότι η ΝΔ με αρχηγό τον Κυριάκο, το γιό του Μητσοτάκη, επεξεργάζεται σχέδιο για το ασφαλιστικό που, πέραν των άλλων, θα προβλέπει να βγαίνουν οι συντάξεις μια μέρα μετά την κατάθεση των δικαιολογητικών! Σαράντα χρόνια στην εξουσία δεν κατάφεραν να βρουν τρόπο να δίνουν τις συντάξεις μέσα στο εξάμηνο, έφτασαν να τις καθυστερούν και δυο χρόνια και ξαφνικά ανακάλυψαν τη μέθοδο της μιας μέρας.

Βρε ουστ κοπρίτες!

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ.

Κάνοντας μια βόλτα στην πλατεία είδα αυτή την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ λευκού και μαύρου σκύλου.

Ίσως να μην κατάφερα να κάνω  πιστή μεταφορά του διαλόγου, αλλά μη γνωρίζοντας τη σκυλίσια γλώσσα, συμπέρανα από την όλη στάση τους ότι περίπου αυτά λέγανε.  

ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ

Πριν από κάνα μήνα αποχαιρέτησα και το Νικήτα, τον τελευταίο φίλο.

Έφυγε ξαφνικά κι αυτό ήταν καλό για κείνον, επειδή δεν έζησε τον εξευτελισμό  που επιφέρει ένας θάνατος μετά από μακρόχρονη ασθένεια, αλλά πολύ δυσάρεστο για τους συγγενείς και φίλους που τον έχασαν απροειδοποίητα.

Με το Νικήτα τις μόνες βαριές κουβέντες που ανταλλάξαμε ήταν όταν εγώ αποχώρησα από του ΚΚΕ για να ενταχτώ στο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ το 1991 και κείνος παρέμεινε πιστός στα δικά του οράματα και τις ουτοπίες. Δεν κράτησε για πολύ αυτή η διένεξη αφού με το Νικήτα μας ένωναν πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να σταθούν εμπόδιο σε μια φιλία πάνω από σαράντα χρόνια.

Με το χαμό του Νικήτα κατάλαβα πόσο αληθινό ήταν εκείνο  που είχε πει ο Νίκος Δήμου πριν χρόνια. Στη ζωή, είχε γράψει κάπου ο Δήμου, αν καταφέρεις να  κάνεις ένα με δυο φίλους θα πρέπει να θεωρείς τον εαυτό σου πολύ τυχερό. Εγώ κατάφερα να κάνω τρεις φίλους οπότε ήμουν από τους τυχερούς…

Το θέμα είναι ότι και οι τρεις έφυγαν και οι μόνοι φίλοι που μου απόμειναν είναι οι ¨φίλοι¨ του διαδικτύου…

Κάπως έτσι, και αποχαιρετώντας τους φίλους, αρχίζω να ανησυχώ και για τη δική μου πορεία αφού αν μετρήσω τους πεθαμένους που γνωρίζω θα βγουν περισσότεροι από τους ζωντανούς!

Τους παρακάτω στίχους τους αφιερώνω στο φίλο μου το Νικήτα.

 

 

*** Κοίτα να δεις πως φύγανε και χάθηκαν οι φίλοι
φεγγάρι μεσ΄ το χάραμα ήλιος χλωμός στο δείλι
Μελαγχολώ και θλίβομαι στον κόσμο που μικραίνει
στο νου μου λίγοι οι ζωντανοί πολλοί οι πεθαμένοι
Δεν καρτερώ το θάνατο-θαρρώ πως δε θα σβήσω-
μα σ΄ ένα κόσμο άγνωστο  τι ωφελεί να ζήσω;
Απόμακρος κι απόμαχος περνώ κι αργοδιαβαίνω
ξυπνώ και ανασταίνομαι κοιμάμαι και πεθαίνω
Δεν κλαίω δεν πικραίνομαι το μπούσουλα δε χάνω
ξέρω, αφού γεννήθηκα μια μέρα θα πεθάνω
Για ένα κλαίω μοναχά  κι ένα μαράζι βάνω
που  πέθαναν  τα όνειρα προτού εγώ πεθάνω.

Καλή χρονιά σε όλους μας.

 

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

             

Εγώ δεν καναλιάζομαι δεν μπαίνω σε καλούπι
ούτε λιοντάρι να με πεις μα ούτε και κουνούπι
Επιλογή στ΄ αφεντικά μη μου ζητάς να κάνω
εγώ δεν μπαίνω στη γραμμή μακάρι να πεθάνω
Την κοινωνία που ποθώ τη θέλω δίχως φράχτες
χωρίς συρματοπλέγματα ινστρούχτορες και κράχτες
Δεν θέλω δεσμοφύλακες ούτε στρατό και νόμους
εγώ δεν θέλω δικαστές παπάδες κι αστυνόμους
Μια κοινωνία αληθινή έκλεισα μεσ΄ τα στήθια
αυτήν που μούλεγαν παιδί τότε στα παραμύθια
Κι αν δεν υπάρχει πουθενά ο κόσμος που ζητάω
άσε με μες τα σύννεφα μονάχος να πετάω.


ΥΓ-Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εκφραστείς όταν η οργή σε πνίγει  βλέποντας τα όσα συμβαίνουν γύρω σου.

Ο καλύτερος θα ήταν να αρπάξεις ένα όπλο και να πάρεις τα βουνά, αλλά αυτό είναι κομμάτι δύσκολο σήμερα και καλό είναι να προσαρμόζεσαι σε λιγότερο βίαιες κινήσεις και πράξεις.

Παίξτο ποιητής, όπως εγώ.

Είναι ανώδυνο και σε εκτονώνει...

 

 

ΜΑΣΚΑΡΑΛΙΚΙΑ

Είμαι περίεργος να μάθω αν η πρωτοβουλία του μασκαρέματος με τη στρατιωτική στολή ανήκει στο ίδιο τον Τσίπρα ή σε κάποιο επικοινωνιολόγο.
Και βέβαια δεν αναφέρομαι στον καμένο, φυσικά, αλλά στο δικό μας αριστερό πρωθυπουργό που καταπώς φαίνεται αρχίζει να αντιγράφει ό,τι χειρότερο από τους προκατόχους του.
Αν πιστεύει ο Τσίπρας ότι με κάτι τέτοια κολπάκια κερδίζει σε δημοτικότητα είναι μακριά νυχτωμένος.
Παρόμοιες κινήσεις προκαλούν  θυμηδία στο λαό και δίνουν δουλειά σε ευθυμογράφους.
Καλά θα κάνει να ξαναβρεί τον παλιό του (καλό) εαυτό και να ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα του κόσμου αφήνοντας στην  άκρη παρόμοιες, θεατρινίστικες, εμφανίσεις.