Κ.ΑΚ.Α

Μου ήρθαν τις τελευταίες μέρες κάμποσα mails όπου με καλούν να συμμετάσχω στις διάφορες συγκεντρώσαςεις των ¨αγανακτισμενών¨ με κύριο επιχείρημα, για να με πείσουν προφανώς και να κάνουν πειστικότερη την πρόσκλησή τους, ότι δε μετέχουν κόμματα! Η ιδέα και μόνο ότι σε μια συγκέντρωση λαϊκή δεν γίνονται δεκτά τα κόμματα μου φέρνει ανατριχίλα. Δηλαδή, τι σημαίνει η μη συμμετοχή των κομμάτων σε μια συγκέντρωση και ποιοι είναι αυτοί που καλούν το λαό να διαμαρτυρηθεί ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης ;

Ποια είναι ακριβώς τα ¨πιστεύω τους¨ και με τι σκοπεύουν να αντικαταστήσουν τους τρακόσους όταν τους καταργήσουν;
Με το Βαρδινογιάννη, που τώρα είναι ελεύθερος από τον παναθηναϊκό, με τον Μάκη Ψωμιάδη που τον άφησαν ελεύθερο επειδή είναι καθαρός και τίμιος, ή μήπως με τον άγιο Θεσσαλονίκης Άνθιμο;
Ελπίζω βέβαια να μην έχουν κατά νου να θέλουν να αντικαταστήσουν τους τρακόσους με το στρατό, γιατί δεν υπάρχει κάποιος με το ¨ανάστημα¨ ενός Παπαδόπουλου ή ενός Πατακού, άσε δηλαδή που τώρα δεν υπάρχουν ξερονήσια, να για να στείλουν τους τρακόσους μαζί με τα κάμποσα εκατομμύρια που είναι οπαδοί του κοινοβουλευτισμού…
Για όλους αυτούς τους ¨αγανακτισμένους¨ που οι τρακόσοι, από την Παπαρήγα μέχρι τον Καρατζαφέρη είναι όλοι ίδιοι, δεν υπάρχει κάποιος που να ξεχωρίζει, είτε σαν όνομα είτε σαν φορέας;
Εντάξει, δεν λέω, η αριστερά δεν στέκεται στο ύψος της και αδυνατεί να παίξει τον ενωτικό- συσπειρωτικό ρόλο που απαιτούν οι καιροί και τα γεγονότα, αλλά βρε αδερφέ το να βάζεις Παπαρήγα Τσίπρα Σαμαρά Παπανδρέου και λοιπούς στο ίδιο τσουβάλι εκτός από άδικο είναι και ανιστόρητο.
Και εν πάσει περιπτώσει, για να μην αδικώ κι εγώ όλους τους ¨αγανακτισμένους¨, βάζοντάς τους στο ίδιο τσουβάλι, δέχομαι ότι πολλοί από αυτούς δεν είναι ούτε του Άνθιμου ούτε της χούντας (και των υπολοίπων) οπαδοί, αλλά είναι απλά ακομμάτιστοι (;) και θέλουν στις ερχόμενες εκλογές να κατέβουν με κάποιο σχηματισμό διεκδικώντας την ψήφο του λαού και να γίνουν οι επόμενοι τρακόσοι.
Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι στις εκλογές κατέρχονται ¨κομματισμένα¨ κόμματα και όχι ακομμάτιστα!
Επειδή είμαι άνθρωπος καλών προθέσεων και θέλοντας να βοηθήσω τους ¨αγανακτισμένους ακομμάτιστους¨ να κατέλθουν και να διεκδικήσουν και την δική μου ψήφο στις ερχόμενες εκλογές, τους ρίχνω την ιδέα της ονομασίας του σχηματισμού τους.
Κόμμα ΑΚομμάτιστων Αγανακτισμένων, και για συντομία: Κ.ΑΚ.Α.

Να πεθαίνεις για τις ιδέες σου...

Τίποτα πιο ηρωικό, τίποτα πιο ωραίο από το να πεθαίνει κανείς για τις ιδέες του.

Για τις ιδέες όμως, όχι για τα  ιδεολογήματα που φανατίζουν και μετατρέπουν τον άνθρωπο σε ζώο.

Εικοσάχρονα παιδιά που θα μπορούσαν να διαθέσουν τις δυνάμεις τους παλεύοντας για μια καλύτερη ζωή, μαχαιρώνονται για τα σώβρακα και τις φανέλες των ποδοσφαιρικών ομάδων, που έχουν  επικεφαλής τους ανθρώπους τύπου Ψωμιάδη, Μπέου και άλλων  παρόμοιων τύπων.

Και τι μπορείς  να περιμένεις, άλλωστε, από μια κοινωνία και ένα λαό που συντηρεί δώδεκα(!) αθλητικές εφημερίδες, με την πρώτη σε κυκλοφορία να αγοράζεται από 30000 κόσμο, ενώ οι πολιτικές (με εξαίρεση τα ΝΕΑ ) με το ζόρι φτάνουν τις 10-20000 πωλήσεις.

Ας μη μιλήσουμε για τις εφημερίδες της αριστεράς, που ο μεν Ριζοσπάστης φτάνει τα 5000 φύλλα με το ζόρι ενώ η Αυγή δεν πιάνει ούτε τα 2000 φύλλα.

Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, φτάσαμε να έχουμε για πρωθυπουργούς το γιό του Παπανδρέου και  τον ανιψιό του Καραμανλή, για αντιπρόεδρο τον εγγονό του Πάγκαλου  και για γενικούς κουμανταδόρους την τρόικα των αρπακτικών της Ευρώπης και του διεθνούς κεφαλαίου.

Γενικά, τέτοιος λαός που είμαστε τέτοιοι κυβερνήτες μας αξίζουν, γιατί είμαστε ίδιοι με αυτούς που ψηφίζουμε.

Αν δεν ήμασταν ίδιοι θα τους είχαμε αλλάξει…

Στην Καρδαμύλη με τον ΓΑΠ

Έτυχε να βρίσκομαι στη Καρδαμύλη, στην παραλία του Ριτσά,  την ημέρα που και ο ΓΑΠ με την ακολουθία του και ψευδώνυμο επιδίδονταν στο αγαπημένο του άθλημα, το κανό.

Το κακό είναι πως το έμαθα ότι συνευρισκόμασταν στην ίδια παραλία όταν πια είχε αναχωρήσει.

Και γιατί θα ήταν καλό να το ήξερα όταν βρισκόταν εκεί; θα πει κάποιος.

Μα για να του ζητήσω αυτόγραφο, να φωτογραφηθώ μαζί του και να του πω ότι δεν χρειάζεται να βιάζεται να γυρίσει στην Αθήνα αφού έτσι κι αλλιώς η τρόικα κυβερνάει.

Δεν πειράζει όμως που δεν τον συνάντησα, ίσως κάποια άλλη φορά να σταθώ πιο τυχερός.

Στην ταβέρνα που έφαγε, πάντως, πήγα κι εγώ και όταν ρώτησα το γκαρσόν τι έφαγε ο πρωθυπουργός για να παραγγείλω τα ίδια με ρώτησε αν έχω πάρει το ΕΚΑΣ, επειδή ίσως να μην έφτανε ο μισθός μου σκέτος για να πληρώσω το λογαριασμό.

Χάρηκα που ο σερβιτόρος διέθεται το ανάλογο χιούμορ και τον ξαναρώτησα για την τιμή της σουίτας που κοιμήθηκε, μιας και ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας ήταν ο ίδιος με το ξενοδοχειακό συγκρότημα.

Στεναχωρήθηκα που το γκαρσόν έχασε το χιούμορ του και μου είπε να δώσω την παραγγελία γιατί έχει και δουλειά.

Παράγγειλα, αλλά δεν θα πω τι, μη και διαβάσει ο πρωθυπουργός ή κάποιος κολλητός του ότι έφαγα σαρδέλα στα κάρβουνα και νομίσει ότι το έκανα για λόγους οικονομίας-δόξα το θεό, μέρος από τη σύνταξη μού  δίνει  ακόμα το κράτος.

Μακιαβελισμοί...

Δεν ξέρω τι ακριβώς βιβλία διαβάζει ο πολύς πρωθυπουργός μας. αλλά είμαι σίγουρος ότι έχει μελετήσει επισταμένως τον ΗΓΕΜΟΝΑ του Μακιαβέλι.

Τη σκέψη αυτή έκανα αυθόρμητα με το που τον είδα το δεκαπενταύγουστο να λιώνει από ευλάβεια και γεμάτος θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνά την παρθένα μάνα του χριστού.

Λέει ο Μακιαβέλι σε κάποιο σημείο του βιβλίου του Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ.

<<…ένας ηγεμόνας πρέπει να φαίνεται, σε όποιον τον βλέπει και τον ακούει, γεμάτος ευσέβεια…>>. <<…τίποτα πιο απαραίτητο από το να ΦΑΙΝΕΤΑΙ γιατί όλοι μπορούν να δουν, λίγοι όμως να καταλάβουν…>>.

Γιατί, δυστυχώς, οι λαοί (όχι μόνο ο δικός μας) ασχολούνται περισσότερο με τα υπερκόσμια και λιγότερο με τα εγκόσμια, για τα οποία αφήνουν τους ηγέτες τους να ασχολιούνται και να κουμαντάρουν τις ζωές τους μέχρι να αποδημήσουν εις Κύριον.

Και ο ΓΑΠ αυτό το ξέρει κι έτσι σε  κάθε ευκαιρία δεν παραλείπει ενώπιον των καμερών, εννοείται, πότε να προσκυνά εικόνες, θαυματουργές πάντα, πότε να ανάβει κεριά στα μανουάλια και   πότε να σταυροκοπιέται και να συντροφεύει τους δεσποτάδες στις λιτανείες…

Όλα αυτά είναι γνωστά και στους ηγέτες της πολύκομματιασμένης αριστεράς, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο δεν εννοούν να  ενωθούν και να στείλουν στα σκουπίδια το ΓΑΠ και όλους αυτούς που χρόνια και χρόνια μας κυβερνούν με το βιβλίο του Μακιαβέλι παραμάσχαλα.

Ίσως να βολεύονται κι αυτοί στο μικρόκοσμό τους και στη μεγάλη ιδέα που έχουν για τους εαυτούς τους…

Η πείνα δεν αντέχεται

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει Έλληνας που να μη στεναχωρήθηκε με όλα αυτά τα επεισόδια που γίνονται στην Αγγλία τις τελευταίες μέρες.

Και πώς να μη στεναχωρηθεί αφού εκεί οι άνθρωποι έχουν έναν άλλο πολιτισμό, προηγμένο και άξιο προς μίμηση.

Δεν είναι δηλαδή σαν και μας τους βάρβαρους, τους τεμπέληδες που μας αρέσει να βολευόμαστε στο δημόσιο, να κάνουμε όλο το χρόνο διακοπές και να γλεντοκοπάμε ασταμάτητα!

Εκεί οι άνθρωποι έχουν μια άλλη κουλτούρα που παραπέμπει σε κομητες, λόρδους, σερ, λαίδες και άλλα διάφορα που  στάζουν μελιστάλαχτη ευγένεια.

Αυτό το σοκ, από τα θλιβερά γεγονότα της Αγγλίας, μπορούμε σαν λαός με λίγη προσπάθεια να το ξεπεράσουμε, ένας παρόμοιος ξεσηκωμός όμως στη Γερμανία θα ήταν   αδύνατο να ξεπεραστεί  από εμάς, που τόση συμπάθεια τρέφομε για τους εργασιομανείς και σοβαρούς Γερμανούς της Μέρκελ.

Για να μη το κουράζουμε όμως, καλό είναι όλοι αυτοί που κυβερνάνε και κάνουν κουμάντο στις τύχες των λαών, να καταλάβουν ότι η πείνα δεν αντέχεται  και να αρχίσουν να μοιράζουν με λιγότερη αδικία τον πλούτο που σωρεύουν για τους εαυτούς τους.

Το σκοινί που θα τους κρεμάσουν το έχουν ήδη πουλήσει στους προλετάριους και αυτό που απομένει είναι να βρεθεί κάποιος που θα ηγηθεί της εκστρατείας για το στήσιμο της μεγάλης κρεμάλας.

Και αν συνεχίσουν έτσι ας  είναι  σίγουροι ότι αυτή η στιγμή δεν είναι και τόσο μακρινή όσο, ίσως, φαντάζονται…

Μπράβο Κούγια!

Πως θάφτανε κάποια στιγμή που θα γινόμουν και θαυμαστής του Κούγια  ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Θα πρέπει όμως να είσαι πολύ στενόκαρδος για να μην αναγνωρίσεις το θάρρος, αν μη τι άλλο, του ανθρώπου που δεν φοβήθηκε να τα βάλει με την αφρόκρεμα του υπόκοσμου.

Μοιραία έρχεσαι να κάνεις τη σύγκριση μεταξύ αυτού του δεξιού (;) και του αριστερού (!) δήμαρχου του Βόλου κ. Σκοτεινιώτη, ο οποίος  είτε γιατί υπολογίζει  τις ψήφους των χουλιγκάνων της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας, είτε γιατί είναι δειλός, ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας για την…αδικία που υφίσταται η ομάδα του!

Τέτοια ευτέλεια και τέτοια κατάντια από ανθρώπους που πέρασαν από την αριστερά, δεν περνάει απαρατήρητη από τον κόσμο και είναι ένας από τους λόγους που η αριστερά βρίσκεται χρόνια στο περιθώριο.

Και ο κόσμος, πέρα από την αγέλη των φανατισμένων με τα  σώβρακα και τις φανέλες των ποδοσφαιριστών, βλέπει και παρατηρεί τους χαμαιλέοντες που δηλώνουν αριστεροί στα λόγια ενώ οι πράξεις τους τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από συντηρητικές πολιτικές, όπως στη περίπτωση του συγκεκριμένου δημάρχου.

Τελικά, στις μέρες μας οι λέξεις έχασαν την αξία τους και δεν πρέπει να δίνει κανείς σημασία στα ΤΙ λέει και δηλώνει κάποιος αλλά στο τι ΚΑΝΕΙ.

Δεν πα να λέει η Δαμανάκη ότι είναι αριστερή και πως κόπτεται για τα συμφέροντα του λαού, δεν πα να λέει ο Ανδρουλάκης πως παλεύει για την εξυγίανση της πολιτικής ζωής, ο Κούγιας είναι αυτός που κερδίζει τις εντυπώσεις  κι ας μη δηλώνει αριστερός.

Φτάνει που έδειξε ότι είναι ΑΝΤΡΑΣ!

  

Παράλιες ιστορίες και όχι μόνο

Εκείνο που παρατηρώ τα τελευταία χρόνια είναι ότι λιγοστεύουν οι ελεύθερες παραλίες και πολλαπλασιάζονται με ταχείς ρυθμούς αυτές με τις ομπρέλες, που για να τις χρησιμοποιήσεις πρέπει να καταβάλεις κάποιο αντίτιμο.

Τούτο  από μόνο του, βέβαια, δεν είναι  κατ΄ ανάγκη κακό, αφού σε αυτές τις παραλίες επικρατεί μια απόλυτη καθαριότητα, σε αντίθεση με τις ελεύθερες που δεν είναι και τόσο ελεύθερες, από σκουπίδια!

Αυτό όμως είναι μια άλλη, μεγάλη  ιστορία, κι εγώ  θέλω να σας μιλήσω για δυό άλλες,  μικρότερες.

Η πρώτη.

Στο ταβερνάκι που βρισκόμουν και έτρωγα με τη σύζυγο, ήρθαν σε κάποια στιγμή και κάθισαν στο δίπλα τραπέζι και τρεις μεγαλοκοπέλες.

Οι δυό ήταν αρκετά εύσωμες, σε σημείο που για να κρύψουν ( όσο γίνεται τέλως πάντων) τα παραπανίσια κιλά τους, ήταν ντυμένες στο στυλ Φαραντούρη ή Νένα βενετσιάνου, αν προτιμάτε.

Δώσαν την παραγγελία τους και σε λίγο άρχισαν να καταφτάνουν τα πιάτα το ένα μετά το άλλο.

Τυροπιτάκια, μπουρεκάκια, μελιτζανοσαλάτα, τυροκαφτερή, Ρώσικη, γίγαντες, δυο μερίδες βλίτα, όλα αυτά για ορεκτικά προφανώς, και στη συνέχεια ακολούθησαν πατάτες τηγανητές, καλαμαράκια, μια πιατέλα με ψάρια (μάλλον κουτσομούρες) και κάνα δυό τρία πιάτα που δεν μπόρεσα να καταλάβω τι περιείχαν, παρόλο που ρώτησα και τη σύζυγο, σαν πιο ειδική στην κουζίνα, δήλωσε και κείνη άγνοια.

-Μα θα τα φάνε όλα αυτά; αναρωτήθηκε η γυναίκα μου σε λίγο.

Πριν προλάβω να απαντήσω, κι εγώ με ερώτηση βέβαια, ακούστηκε η μια από τις εύσωμες της παρέας.- Γκαρσόν, ξεχάσατε να φέρεται το χταπόδι που παραγγείλαμε!

Μετά από αυτό δεν μας έμεινε ποια καμιά απορία και σιγουρευτήκαμε ότι όντως, θα τα φάνε όλα!

Η δεύτερη.

Στον κεντρικό  δρόμο που κυκλοφορούσα μου έκαναν μεγάλη εντύπωση οι τεράστιες πινακίδες χριστιανικού περιεχομένου σαν και τούτη.

Ήταν πολλές και σε καμιά δεν υπήρχε  ίχνος μουτζουρώματος σαν κι αυτά που συναντούσες στις πινακίδες της τροχαίας και που είναι αναγκαίες για την ομαλή και χωρίς δυσάρεστα απρόοπτα κυκλοφορία.

Έκανα τη σκέψη ότι αυτοί οι ανεγκέφαλοι που μουτζουρώνουν τις ενημερωτικές πινακίδες της τροχαίας είτε είναι θρησκόληπτοι και δεν τολμούν να κάνουν κάτι ανάλογο και στις πινακίδες…του Θεού, είτε είναι βαλτοί από τους παπάδες για να έχουν (οι παπάδες) αυξημένα έσοδα από τις κηδείες που αναπόφευκτα θα είναι περισσότερες από την καταστροφή των οδικών σημάτων!

Κλείνω προς τη δεύτερη περίπτωση, γιατί αδυνατώ να πιστέψω ότι ένας χούλιγκαν, που καταστρέφει τις οδικές πινακίδες σήμανσης, διακατέχεται και από χριστιανικά συναισθήματα.

Η μήπως όχι;