Να σαρώσουμε τα σκουπίδια

>>Δεν είμαστε αριστεροί αλλά κομμουνιστές και μη μας μπερδεύετε με άλλους χώρους, δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία τα στελέχη του ΚΚΕ.

Κοίτα τώρα να δεις τη ζημιά μπορεί να πάθει το κόμμα της εργατικής τάξης από την άγνοια των δημοσιογράφων, που επιμένουν να προσθέτουν στις δυνάμεις της αριστεράς και το ΚΚΕ, προκειμένου να τους πουν ότι αυτές οι δυνάμεις ενωμένες μπορούν μέχρι και την εξουσία να διεκδικήσουν.

Κι αρχίζει στη συνέχεια μια συζήτηση περί καθαρότητας της ιδεολογίας του ΚΚΕ που, σε μένα τουλάχιστον, μόνο εμετικές τάσεις προκαλεί.

Να καίγεται το σύμπαν, ο καπιταλισμός να έχει ξεσαλώσει, να κινδυνεύομε να μας πάρουν και τα σώβρακα, κι αυτοί να επιμένουν στη μοναχική τους πορεία προς την ¨αταξική κοινωνία¨.

Το ότι μια Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε χωρίς να ανοίξει μύτη και το ότι σε εκλογές πλήρους ελευθερίας τα ποσοστά του κόμματος, που επί εβδομήντα χρόνια κυριαρχούσε στη Ρωσία, θυμίζουν πολικές θερμοκρασίες, ουδόλως τους απασχολούν.

Κολλημένοι  σε μια ιδεολογία που απέτυχε στην πράξη, θυμίζουν τους  φανατικούς χριστιανούς που  επιμένουν  να μας πείσουν ότι ο Αδάμ και η Εύα ήταν τα πρώτα δημιουργήματα της πλάσης.

Φωνάζει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α, μέσω του Τσίπρα και των στελεχών του, ότι καιρός να παραμεριστούν τα όσα χωρίζουν  τους δυό χώρους και να επικεντρωθούν στα έστω ελάχιστα που τους ενώνουν, αλλά μάταια…

Και μένεις τώρα εσύ να κλαις  τα χαμένα  σου χρόνια και τους αγώνες που έδωσες μέσα από τις τάξεις του ΚΚΕ, πιστεύοντας ότι συμβάλεις βήμα-βήμα στο οικοδόμημα του σοσιαλισμού, ενώ μάλλον τις επιχειρήσεις του Κόμματος έχτιζες και τις καρέκλες των επαγγελματιών της επανάστασης στήριζες.

Φυσικά δεν φταίνε μόνο τα μετρημένα στελέχη του ΚΚΕ γιαυτή την μονόχνοτη πορεία  του κόμματος, αλλά και οι εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και οπαδοί που τυφλά ακολουθούν  τα συνθήματα και τα τσιτάτα που παραπέμπουν σε μια ουτοπική κοινωνία. Σε μια κοινωνία που όμοιά της υπάρχει μόνο στη άλλη ζωή, στη ζωή που μας υπόσχονται από τους άμβωνες των εκκλησιών οι παπάδες…

Εμείς, όμως, αυτή τη ζωή που ζούμε  θέλουμε να καλυτερεύσουμε και το θέλουμε τώρα, σήμερα, τώρα που είμαστε ζωντανοί όχι όταν πεθάνουμε.

Καιρός λοιπόν οι χιλιάδες αγνοί φίλοι, οπαδοί, και μέλη του ΚΚΕ να αναγκάσουν την ηγεσία να αλλάξει πορεία και να πορευτεί στις δύσκολες αυτές ώρες με το σύνολο των αριστερών δυνάμεων, ώστε όλοι μαζί και μόνο με ένα φύσημα να σαρώσουμε τα σκουπίδια που θέλουν να κυριαρχούν στις ζωές μας…

 

Ελέω ονόματος...

Λένε πως η σιωπή είναι χρυσός και ο άρχοντας της Ραφήνας το πίστεψε και από τη μέρα που έχασε τον πρωθυπουργικό θώκο δεν έβγαλε μιλιά.

Δεν ξέρω πόση αλήθεια έχει το γνωμικό, όμως εγώ ποτέ δεν είχα συμφωνήσει με αυτό και πίστευα για αυτούς που στέκονται σοβαροί και δεν μιλάνε αυτό που διηγούνταν ο Λουντέμης σε ένα του βιβλίο.

Έγραφε ο Λουντέμης πως στο καφενείο ενός  χωριού βρισκόταν με κάποιο φίλο και σε κάποια στιγμή παρατήρησε ότι ανάμεσα στους θαμώνες που άλλοι έπαιζαν χαρτιά, άλλοι φωνασκούσαν και άλλοι πίναν τον καφέ τους ανταλλάσοντας  κουβέντες χαμηλόφωνα, βρισκόταν και ένας τύπος αμίλητος.

>>Πολύ σοβαρός αυτός ο τύπος εκεί στη γωνιά, γύρισε και είπε στο φίλο του, δεν έχει ανοίξει το στόμα του όση ώρα βρισκόμαστε εδώ.

>>Α, αυτός εκεί λες. Είναι ο τρελός του χωριού, τον πληροφόρησε ο άλλος.

Δεν είναι ασφαλώς ο τρελός του χωριού ο -ελέω ονόματος- τέως πρωθυπουργός, αλλά αν τον έβλεπα στο καφενείο του χωριού και δεν τον γνώριζα θα θυμόμουν το Λουντέμη.

Δεν είναι ούτε και ο έτερος -ελέω ονόματος κι αυτός- νυν πρωθυπουργός ο τρελός του χωριού, όχι γιατί αυτός μιλάει αλλά γιατί ενώ δείχνει να χαζοφέρνει μάλλον μας δουλεύει όλους και μας οδήγησε στη χρεοκοπία περισσότερο από ανικανότητα και λιγότερο από έλλειψη εξυπνάδας.

Και βέβαια εδώ μπαίνει το ερώτημα, γιατί τον ανέχονται οι υπόλοιποι στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ;

Δεν μπορεί  όλοι εκεί μέσα να είναι ανίκανοι και κουτοί και σίγουρα θα έχουν τους λόγους τους.

Ειλικρινά, πρέπει να μας είναι αδιάφορη η αιτία που οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ  στηρίζουν αυτόν τον εντελώς ακατάλληλο άνθρωπο  για το ρόλο του πρωθυπουργού. Εκείνο που πρέπει να ενδιαφέρει το λαό είναι το καταστροφικό αποτέλεσμα που έφερε στη χώρα αυτή τους η στάση. 

Και πρέπει να τιμωρηθούν.

Όχι με αυγά και γιαούρτια (χρήσιμα ενίοτε κι αυτά), αλλά με την ψήφο μας.  Δεν πρέπει ούτε ένας από όλους αυτούς να ξαναμπεί στη βουλή, και επιτέλους κάποτε πρέπει να μάθουμε να επιλέγουμε και πρόσωπα και σχήματα που θα μας εκπροσωπούν. Το να ψηφίζεις τους Μαγούφηδες και μετά να τους γρονθοκοπείς δεν είναι δείγμα εξυπνάδας ούτε παλικαριάς. Είναι δείγμα  έλλειψης  σωστής κρίσης με ψήγματα βλακείας.

Άσε δηλαδή που αν το παίζεις και σοβαρός μπορεί να θεωρηθείς και ο τρελός του χωριού…

ΥΓ. από την προτροπή μου για άρνηση ψήφου στους νυν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εξαιρώ τον Μίμη Ανδρουλάκη, ο οποίος πρέπει οπωσδήποτε να ξανακάτσει στα βουλευτικά έδρανα, επειδή το κοινοβούλιο έχει ανάγκη από έναν γελωτοποιό.

Καιρός να τα μαζεύουν

Αφού καυτηρίασε με αυστηρή γλώσσα τα επεισόδια που δεν επέτρεψαν την παρέλαση στην Θεσσαλονίκη, ο πρόεδρος της δημοκρατίας, συνέχισε λέγοντας: λυπάμαι γιατί είναι και νέα παιδιά.

Και τι περίμενες δηλαδή κύριε πρόεδρε, να βγούνε οι συνομίλικοί σου να εναντιωθούν στη νέα σημερινή κατοχή;
Ο ίδιος, νωρίτερα, είχες δηλώσει ότι βγήκες δεκαπέντε χρόνων να πολεμήσεις τον κατακτητή, και πολύ καλά έκανες, γιατί αν περίμενες από τη γερουσία να ξεσηκωθεί τώρα θα ντρεπόσουν για τη χαμένη σου νιότη…
Και μια και αναφέρθηκες στους αγώνες της νιότης σου, μήπως θα ήταν χρήσιμο να κλείσεις την καριέρα σου με μια ακόμα πράξη ηρωισμού και θάρρους;
Μια παραίτηση από τον προεδρικό σου θώκο μπορεί να σου στερήσει το παχυλό μισθό, αλλά θα σου ανοίξει διάπλατα τις πύλες τις ιστορίας και θα φιγουράρεις πλάι σε όσους στάθηκαν όρθιοι όταν οι άλλοι προσκυνούσαν…
Αν δεν έχεις τα κότσια να το κάνεις τουλάχιστον μην κατηγορείς τους νέους που, από καθήκον και μόνο, πρέπει να εναντιώνονται σε κάθε μορφής άδικη εξουσία, γιατί είναι άδικη η εξουσία που ασκείτε εσείς και η κυβέρνηση που σας στηρίζει, κύριε πρόεδρε.

Πέρα από όλα αυτά, πρέπει να δηλώσω ότι πολύ το καταχάρηκα που σε ολόκληρη τη χώρα βγήκε ο λαός (έστω ένα κομμάτι του λαού) στους δρόμους για να σταματήσει τις παράτες και τις φανφάρες, κατάλοιπα άλλων εποχών και άλλων αναγκών…
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το πράμα θα έχει και συνέχεια, μέχρι να το καταλάβουν οι κυβερνώντες ότι είτε είναι προδότες (που δεν το πιστεύω), είτε είναι ανίκανοι (που το πιστεύω), πρέπει να φύγουν, γιατί όσο κάθονται μόνο ζημιά κάνουν στη χώρα και στο λαό.

Αν όχι τώρα,πότε;

Αντί να κάτσουν στο ΚΚΕ να δουν τι μπορούν να κάνουν ώστε να ενωθεί η αριστερά και ενωμένη να προτείνει λύσεις ρεαλιστικές για την έξοδο από την κρίση, ψάχνουν να βρουν τρόπους για να διατηρήσουν τη μίζερη εκλογική τους κυριαρχία στο χώρο.

Ένας από αυτούς τους τρόπους είναι και το πανηγύρι που στήσαν για να μας κάνουν γνωστό ότι αναγνωρίζουν τα λάθη του παρελθόντος και αποκαθιστούν τη μνήμη των Ζαχαριάδη Βελουχιώτη και Βαβούδη.
Εντάξει, καλό να αναγνωρίζεις τα λάθη του παρελθόντος, μήπως όμως θα ήταν καλύτερα να αναγνωρίσεις και τα λάθη του παρόντος, σταματώντας αυτή τη γελοία τακτική των χωριστών συγκεντρώσεων;
Δεν ξέρω, αλλά κάτι μου λέει ότι στο ΚΚΕ δεν υπάρχει ούτε στο βάθος του μυαλού του η προοπτική να αναλάβει, με άλλες προοδευτικές δυνάμεις εννοείται, τη διακυβέρνηση της χώρας.
Και πώς να υπάρχει στο μυαλό τους κάτι τέτοιο, όταν η Παπαρήγα δήλωσε, σε απάντηση ανάλογης πρότασης του Τσίπρα, ότι μια τέτοια προοπτική είναι ουτοπική και πως μια τέτοια κυβέρνηση που δεν θα έχει στα χέρια της την οικονομία τίποτα δεν μπορεί να πετύχει!
Στη συνέχεια είπε πως μια κυβέρνηση των ¨προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων¨ δεν θα έχει καμιά τύχη αφού οι συνθήκες είναι ανώριμες για κάτι τέτοιο και τα μονοπώλια αφού θα ανασυνταχτούν θα θελήσουν να πάρουν εκδίκηση, και ο λαός που θα είναι ανέτοιμος θα απογοητευτεί και θα φουντώσει το κίνημα της κατσαρόλας.
Ναι, έτσι, ή περίπου έτσι, τα είπε!
Και λέω εγώ, που ήμουν νιός και γέρασα : μα πότε στο διάολο θα ωριμάσει αυτός ο λαός και οι συνθήκες;
Όχι τίποτα άλλο δηλαδή αλλά μη βγουν ξανά μετά από καμιά εβδομηνταριά χρόνια και πουν ότι είχαν κάνει λάθος τότε (σήμερα) και δεν είχαν πάρει χαμπάρι ότι ήταν ώριμες οι συνθήκες και άφηναν το ΓΑΠ να ξεπουλάει το λαό και τη χώρα.
Με λίγα λόγια, και για να μη κρυβόμαστε πίσω από κούφια λόγια, θεωρίες, και τσιτάτα: υπάρχει εναλλακτική αριστερή πρόταση διακυβέρνησης ή απλά λέμε (σαν το λαγό του γνωστού ανέκδοτου) και καμιά μαλ…. για να περνά η ώρα, και να συντηρούμε βεβαίως και το μαγαζί μας;
Ο λαός, πάντως, είναι σίγουρο ότι περιμένει την αριστερά να βγει από το καβούκι της και να διεκδικήσει στα ίσα την εξουσία κι αν η αριστερά, το ΚΚΕ δηλαδή, δεν το κάνει τώρα ας μη κατηγορεί το λαό για ανωριμότητα αλλά τον εαυτό του και την ανικανότητά του να βλέπει να σχεδιάζει και να πράττει…
Στο τέλος-τέλος, αν όχι τώρα πότε;

Κ.ΑΚ.Α

Μου ήρθαν τις τελευταίες μέρες κάμποσα mails όπου με καλούν να συμμετάσχω στις διάφορες συγκεντρώσαςεις των ¨αγανακτισμενών¨ με κύριο επιχείρημα, για να με πείσουν προφανώς και να κάνουν πειστικότερη την πρόσκλησή τους, ότι δε μετέχουν κόμματα! Η ιδέα και μόνο ότι σε μια συγκέντρωση λαϊκή δεν γίνονται δεκτά τα κόμματα μου φέρνει ανατριχίλα. Δηλαδή, τι σημαίνει η μη συμμετοχή των κομμάτων σε μια συγκέντρωση και ποιοι είναι αυτοί που καλούν το λαό να διαμαρτυρηθεί ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης ;

Ποια είναι ακριβώς τα ¨πιστεύω τους¨ και με τι σκοπεύουν να αντικαταστήσουν τους τρακόσους όταν τους καταργήσουν;
Με το Βαρδινογιάννη, που τώρα είναι ελεύθερος από τον παναθηναϊκό, με τον Μάκη Ψωμιάδη που τον άφησαν ελεύθερο επειδή είναι καθαρός και τίμιος, ή μήπως με τον άγιο Θεσσαλονίκης Άνθιμο;
Ελπίζω βέβαια να μην έχουν κατά νου να θέλουν να αντικαταστήσουν τους τρακόσους με το στρατό, γιατί δεν υπάρχει κάποιος με το ¨ανάστημα¨ ενός Παπαδόπουλου ή ενός Πατακού, άσε δηλαδή που τώρα δεν υπάρχουν ξερονήσια, να για να στείλουν τους τρακόσους μαζί με τα κάμποσα εκατομμύρια που είναι οπαδοί του κοινοβουλευτισμού…
Για όλους αυτούς τους ¨αγανακτισμένους¨ που οι τρακόσοι, από την Παπαρήγα μέχρι τον Καρατζαφέρη είναι όλοι ίδιοι, δεν υπάρχει κάποιος που να ξεχωρίζει, είτε σαν όνομα είτε σαν φορέας;
Εντάξει, δεν λέω, η αριστερά δεν στέκεται στο ύψος της και αδυνατεί να παίξει τον ενωτικό- συσπειρωτικό ρόλο που απαιτούν οι καιροί και τα γεγονότα, αλλά βρε αδερφέ το να βάζεις Παπαρήγα Τσίπρα Σαμαρά Παπανδρέου και λοιπούς στο ίδιο τσουβάλι εκτός από άδικο είναι και ανιστόρητο.
Και εν πάσει περιπτώσει, για να μην αδικώ κι εγώ όλους τους ¨αγανακτισμένους¨, βάζοντάς τους στο ίδιο τσουβάλι, δέχομαι ότι πολλοί από αυτούς δεν είναι ούτε του Άνθιμου ούτε της χούντας (και των υπολοίπων) οπαδοί, αλλά είναι απλά ακομμάτιστοι (;) και θέλουν στις ερχόμενες εκλογές να κατέβουν με κάποιο σχηματισμό διεκδικώντας την ψήφο του λαού και να γίνουν οι επόμενοι τρακόσοι.
Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι στις εκλογές κατέρχονται ¨κομματισμένα¨ κόμματα και όχι ακομμάτιστα!
Επειδή είμαι άνθρωπος καλών προθέσεων και θέλοντας να βοηθήσω τους ¨αγανακτισμένους ακομμάτιστους¨ να κατέλθουν και να διεκδικήσουν και την δική μου ψήφο στις ερχόμενες εκλογές, τους ρίχνω την ιδέα της ονομασίας του σχηματισμού τους.
Κόμμα ΑΚομμάτιστων Αγανακτισμένων, και για συντομία: Κ.ΑΚ.Α.

Να πεθαίνεις για τις ιδέες σου...

Τίποτα πιο ηρωικό, τίποτα πιο ωραίο από το να πεθαίνει κανείς για τις ιδέες του.

Για τις ιδέες όμως, όχι για τα  ιδεολογήματα που φανατίζουν και μετατρέπουν τον άνθρωπο σε ζώο.

Εικοσάχρονα παιδιά που θα μπορούσαν να διαθέσουν τις δυνάμεις τους παλεύοντας για μια καλύτερη ζωή, μαχαιρώνονται για τα σώβρακα και τις φανέλες των ποδοσφαιρικών ομάδων, που έχουν  επικεφαλής τους ανθρώπους τύπου Ψωμιάδη, Μπέου και άλλων  παρόμοιων τύπων.

Και τι μπορείς  να περιμένεις, άλλωστε, από μια κοινωνία και ένα λαό που συντηρεί δώδεκα(!) αθλητικές εφημερίδες, με την πρώτη σε κυκλοφορία να αγοράζεται από 30000 κόσμο, ενώ οι πολιτικές (με εξαίρεση τα ΝΕΑ ) με το ζόρι φτάνουν τις 10-20000 πωλήσεις.

Ας μη μιλήσουμε για τις εφημερίδες της αριστεράς, που ο μεν Ριζοσπάστης φτάνει τα 5000 φύλλα με το ζόρι ενώ η Αυγή δεν πιάνει ούτε τα 2000 φύλλα.

Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, φτάσαμε να έχουμε για πρωθυπουργούς το γιό του Παπανδρέου και  τον ανιψιό του Καραμανλή, για αντιπρόεδρο τον εγγονό του Πάγκαλου  και για γενικούς κουμανταδόρους την τρόικα των αρπακτικών της Ευρώπης και του διεθνούς κεφαλαίου.

Γενικά, τέτοιος λαός που είμαστε τέτοιοι κυβερνήτες μας αξίζουν, γιατί είμαστε ίδιοι με αυτούς που ψηφίζουμε.

Αν δεν ήμασταν ίδιοι θα τους είχαμε αλλάξει…

Στην Καρδαμύλη με τον ΓΑΠ

Έτυχε να βρίσκομαι στη Καρδαμύλη, στην παραλία του Ριτσά,  την ημέρα που και ο ΓΑΠ με την ακολουθία του και ψευδώνυμο επιδίδονταν στο αγαπημένο του άθλημα, το κανό.

Το κακό είναι πως το έμαθα ότι συνευρισκόμασταν στην ίδια παραλία όταν πια είχε αναχωρήσει.

Και γιατί θα ήταν καλό να το ήξερα όταν βρισκόταν εκεί; θα πει κάποιος.

Μα για να του ζητήσω αυτόγραφο, να φωτογραφηθώ μαζί του και να του πω ότι δεν χρειάζεται να βιάζεται να γυρίσει στην Αθήνα αφού έτσι κι αλλιώς η τρόικα κυβερνάει.

Δεν πειράζει όμως που δεν τον συνάντησα, ίσως κάποια άλλη φορά να σταθώ πιο τυχερός.

Στην ταβέρνα που έφαγε, πάντως, πήγα κι εγώ και όταν ρώτησα το γκαρσόν τι έφαγε ο πρωθυπουργός για να παραγγείλω τα ίδια με ρώτησε αν έχω πάρει το ΕΚΑΣ, επειδή ίσως να μην έφτανε ο μισθός μου σκέτος για να πληρώσω το λογαριασμό.

Χάρηκα που ο σερβιτόρος διέθεται το ανάλογο χιούμορ και τον ξαναρώτησα για την τιμή της σουίτας που κοιμήθηκε, μιας και ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας ήταν ο ίδιος με το ξενοδοχειακό συγκρότημα.

Στεναχωρήθηκα που το γκαρσόν έχασε το χιούμορ του και μου είπε να δώσω την παραγγελία γιατί έχει και δουλειά.

Παράγγειλα, αλλά δεν θα πω τι, μη και διαβάσει ο πρωθυπουργός ή κάποιος κολλητός του ότι έφαγα σαρδέλα στα κάρβουνα και νομίσει ότι το έκανα για λόγους οικονομίας-δόξα το θεό, μέρος από τη σύνταξη μού  δίνει  ακόμα το κράτος.